เพื่อจะได้กินให้เยอะ ๆ
ไม่ไหว ยังคงหิวอยู่ดี
แม้เพิ่งกินข้าวเสร็จ จิตใจก็ยังรู้สึกหิวอยู่ดี
แต่ยังไงก็เป็นบุคคลสาธารณะ จึงรู้สึกเขินที่จะบอกว่าหลังจากกินมากขนาดนั้นแล้วก็ยังไม่อิ่ม
พอได้เห็นอาหารที่หนิงหนิงและคนอื่น ๆ กำลังกิน พวกเขาก็เกือบจะกลั้นไม่อยู่จนน้ำลายไหลออกมาตรงนั้น
แม้จะหิว แต่พวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
พวกเขาสรุปสาเหตุของปัญหาว่า เพราะทุกวันออกกำลังกายมากเกินไป ทำให้ใช้พลังงานมาก จึงรู้สึกหิวตลอดเวลา
พอขงชิวถามขึ้นมาตอนนี้ ความรู้สึกหิวก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
“หิวจังเลย หิวจนแทบไม่มีแรงจะขัดขืนแล้ว”
ขงชิวเข้าใจสถานการณ์ “พวกคุณหิวมากสินะ”
เขาพูดเป็นประโยคยืนยัน แสดงท่าทีมั่นใจว่าพวกเขาจะต้องหิวแน่ ๆ
ขงชิวมองพวกเขาและพูดว่า “พวกคุณต้องหิวแน่ ๆ เพราะช่วงหลายวันมานี้ พวกคุณไม่ได้กินอะไรเลย”
หลายคนต่างตกใจ
เจียงฉือซิงตกตะลึง เขาอดถามไม่ได้ “ไม่ได้กิน? หมายความว่ายังไง?”
ขงชิว “ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ พวกคุณไม่ได้กินอะไรเลย”
เจียงเจิน “ไม่ใช่นะ พวกเราทุกคนกินแล้ว หรือว่าคุณ…”
ขงชิวเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น
[ภาพมายา?]
[พูดแบบนี้ ก็เหมือนกับคำพูดของหนิงหนิงพอดีเลย]
[ไม่จริงหรอก ถ้าเป็นภาพมายาจริง ๆ เจียงเจินและพวกเขาคงจะลำบากมากในช่วงไม่กี่วันนี้ นั่นเท่ากับว่าไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียวนะ?]
[ไม่น่าจะใช่นะ ถ้าเป็นแบบนั้น แขกรับเชิญคงจะหิวจนเป็นลมไปแล้ว]
[ฟังเขาพูดเหลวไหลสิ ถ้าไม่ได้
