นแรงด้วย นี่ก็เป็นจุดเด่นที่สุดของมัน”
ทำให้เกิดภาพหลอน
ทุกคนต่างได้ยินประเด็นสำคัญสองคำนี้ในคำพูดของเขา
เจียงเจิน “หมายความว่ายังไง?”
เจียงเจินรู้สึกเพียงแค่มึนงง ความคิดของเธอสับสนไปหมด
ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องแปลกใหม่ มีคำถามมากมายที่ไร้คำตอบ
ขงชิว “นี่ก็เป็นเพียงความหมายผิวเผิน กล่าวคือ ดอกไม้เหล่านี้สามารถทำให้พวกคุณเกิดภาพหลอนได้ สิ่งที่ได้ยิน ได้กลิ่น หรือแม้แต่สิ่งที่เห็น ทั้งหมดอาจเป็นภาพหลอนได้”
จู่ ๆ เขาก็เกิดความสนใจขึ้นมา “พวกคุณลองทายซิว่า อะไรบ้างรอบตัวพวกคุณตอนนี้ที่เป็นภาพหลอน?”
ทุกคนต่างมองหน้ากัน จะให้ทายได้อย่างไร
ขงชิวทำท่าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ลองเดาดู”
พวกเขาตกใจจนตัวสั่น
พวกเขามองไปรอบ ๆ ใต้เท้าของพวกเขาคือดอกฮิกันบานะสีแดงเพลิง ตรงหน้าคือสวนดอกแพร์สีขาวบริสุทธิ์ และไกลออกไปคือต้นไม้สูงตระหง่าน
เห็นได้ชัดว่าสวนดอกแพร์นี้ไม่ใช่เรื่องปกติ
เจียงฉือซิง “สวนดอกแพร์หรือ?”
ขงชิวปรบมือ “คำตอบถูกต้อง”
จากนั้น เห็นเพียงเขาโบกมือ และสวนดอกแพร์ที่กระจายอยู่ทั่วพื้นที่ก็หายวับไปในชั่วพริบตา
ทุกสีขาวได้หายไป เหลือไว้เพียงแค่สีแดงเท่านั้น
บริเวณที่ต้นแพร์เคยเติบโตอยู่ กลับกลายเป็นทุ่งดอกฮิกันบานะสีแดงสด
เวลานี้ผู้คนที่ถูกมัดอยู่จึงได้รู้ว่า พวกเขาไม่ได้ถูกมัดอยู่กับต้นแพร์เลย
ต้นไม้ที่พวกเขาถูกผูกไว้นั้นได้เหี่ยวเฉาไปแล้ว ต้นไม้ใหญ่ที่เคยทอดสูงจรดฟ้า เหลือเพียงลำต้นเปล่าเปล
