‘มิเรลล์ ลูกจะได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่เพื่อวงศ์ตระกูลนี้’
‘…ลูกเกิดมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยอันเยี่ยมยอดของตระกูลเรา ลูกจะช่วยให้คุณปู่แข็งแกร่งและมีอายุยืนยาวขึ้น ลูกควรจะดีใจกับเรื่องนี้นะ’
‘ว่าไงนะ? ลูกไม่อยากทำ…?’
‘มิเรลล์ ลูกคิดว่าตัวเองมีทางเลือกงั้นเหรอ?’
‘เชื่อฟังคำสั่งของครอบครัวตัวเองหน่อย นังเด็กอกตัญญู! ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนที่ให้กำเนิดแกทั้งนั้น!’
‘แกกล้าดียังไงถึงมาทำตัวต่อต้านแบบนี้?! พวกเราให้ทั้งอาหาร ทั้งที่ซุกหัวนอน เราให้แกได้เกิดมาด้วยซ้ำ แต่แกกลับทำกับพวกเราแบบนี้เหรอ? คอยดูเถอะว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเราไม่ให้อะไรแกเลยสักอย่าง!’
มิเรลล์ลังเลก่อนจะเดินออกจากห้องไป
ภายในหัวของเธอฉายภาพความทรงจำต่าง ๆ นานา
เสียงเหล่านั้นกระซิบอยู่ในหัว เธอมองคนรับใช้ที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง
เขายืนตัวสูง สูงกว่าเธอมาก จนสามารถทอดเงาเส้นใหญ่ทับร่างเล็กจ้อยของเธอได้
เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
‘กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้! แกทำอะไรอยู่?!’
ชั่วขณะนั้น เธอเกือบจะได้ยินเป็นเจ้าของเสียงตะโกนออกมาจริง ๆ
ใช่แล้ว ใช่…
มิเรลล์พยายามจะถอยหลังกลับ ทว่าฝ่ามือที่กุมมือของเธอได้หยุดตัวเธอเอาไว้
สีหน้าของเขาดูสงบนิ่งขณะมองเธอ
“ไม่เป็นไรนะ พวกเขาไม่ทำร้ายเธอหรอก”
มือของเขาก็อบอุ่นด้วย
