“…แค่เชื่อใจฉันก็พอ ฉันอยู่ตรงนี้กับเธอแล้ว แต่ถ้ารู้สึกกลัว เธอกอดตุ๊กตาหมีตัวนั้นไว้ก็ได้นะ มันจะปกป้องเธอเอง”
มิเรลล์หันศีรษะไปมองตุ๊กตาหมีในมือตัวเองอย่างเชื่องช้า
มันทั้งนุ่มนิ่มและตัวใหญ่
จากนั้น…
เธอค่อย ๆ ยกมันขึ้นมากอดแนบอกพร้อมกับก้าวไปข้างหน้า ฝีเท้าของเธอเคลื่อนผ่านคนรับใช้ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่
“เห็นไหม? ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย…?”
ชายแปลกหน้ามองเธอด้วยความอ่อนโยน
เขาน่ากลัว แต่ก็ใจดีด้วย
“ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่ แล้วก็จะพาไปกินของอร่อย ๆ ด้วย ทั้งหมดที่เธอต้องทำมีแค่ตามฉันมาก็พอ”
“…”
ความมืดมนในแววตาของมิเรลล์ลดหย่อนลง พวกเขายังคงเดินหน้าต่อไป
มันมืดสนิท เสียงฝีเท้าของพวกเขาเป็นสิ่งเดียวที่ดังก้องไปทั่ว
ทั้งสองเดินผ่านบรรดาคนรับใช้ในระหว่างทาง และทุกครั้งที่ผ่าน มิเรลล์จะรู้สึกแข็งเกร็งด้วยความหวาดกลัว แต่ชายน่ากลัวข้างกายกลับคอยกระตุ้นให้เธอก้าวต่อไป การมีอยู่ของเขาให้ความรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาดแม้จะอยู่ท่ามกลางทั้งหมดทั้งมวลนี้
‘ถ้าคนแรกไม่ทำร้ายเธอ คนอื่นก็จะไม่ทำร้ายเธอเหมือนกัน’
‘ฉันจะจัดการพวกเขาเองถ้าพวกนั้นทำอะไรเธอ’
‘…เชื่อใจฉันได้เลยนะ’
คำพูดของเขาอบอุ่นพอ ๆ กับฝ่ามือข้างนั้น
แต่ทำไมเขาถึงตัวสั่นในตอนที่กำลังพูดคำเหล่านั้นออกมาล่ะ?
ไม่นานนัก
