ทั้งคู่ก็หยุดลงตรงหน้าประตูบานใหญ่
ร่างกายของมิเรลล์เกร็งไปทั้งตัวเมื่อเห็นประตูนั้น
เธอไม่ควรเข้าไปในนั้น
ไม่ควรเป็นอันขาด!
“ไม่ต้องกลัวนะ กอดตุ๊กตาหมีไว้แน่น ๆ สิ ถ้าเธอกอดมันแน่น ๆ จะไม่มีอะไรทำร้ายเธอได้แน่นอน”
จริงเหรอ?
มิเรลล์มองดูตุ๊กตาหมีในมือของตัวเอง
ที่ผ่านมามันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ แต่ว่า…
“ไม่ต้องห่วง”
ชายคนนั้นยื่นมือไปข้างหน้าและผลักประตูให้เปิดออก แสงสว่างสาดส่องเข้ามา
เมื่อบานพับประตูส่งเสียงเสียดสี ห้องรับประทานอาหารอันกว้างใหญ่ดูไม่คุ้นเคยก็ปรากฏสู่สายตา โคมไฟระย้าเป็นทรงสูงเสมือนหอคอยแขวนอยู่เบื้องบน สาดแสงไปทั่วพื้นที่
ณ ปลายสุดของห้อง โต๊ะยาวเหยียดตัวหนึ่งตั้งอยู่กับพื้น หน้าโต๊ะเต็มไปด้วยจานและอุปกรณ์รับประทานอาหารวางเรียงราย
ร่างหลายคนนั่งอยู่รอบมัน และเมื่อบานประตูเหวี่ยงกว้าง ทุกศีรษะก็หันมาพร้อมเพรียงกัน สายตาของพวกเขาจ้องเขม็งมายังทั้งสองผู้มาใหม่
มิเรลล์ตัวแข็งทื่อ
“มิเรลล์?!”
“แกมาทำอะไรที่นี่? แกควรจะอยู่ในห้องของตัวเองสิ”
“ไสหัวออกไป!”
ทันทีที่สายตาของพวกเขาสบเข้ากับตัวเธอ ร่างทั้งหลายพลันลุกขึ้นจากที่นั่ง เสียงตะโกนระเบิดออกมาเป็นชุดใหญ่ แต่ละประโยคเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่เอานะ ไม่เอานะ ไม่เอา…
มิเรลล์สะดุ้งสุดตัวเมื่อ
