ถูกครอบงำด้วยเสียงตะโกนเหล่านั้น
“กล้าดียังไง!?”
“กลับไปที่ห้องเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะไปหาแก!”
ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ ไม่…
แรงกอดของมิเรลล์ที่พันรอบตุ๊กตาหมีอยู่เริ่มอ่อนแรงจนมันร่วงลงบนพื้น พร้อมทั้งละจากมืออันอบอุ่นของชายคนนั้น
มิเรลล์ขดตัวเป็นก้อน ฝ่ามือทั้งสองข้างกุมศีรษะ พยายามตัดตัวเองให้พ้นจากเสียงเหล่านั้น เข่าของเธอกดชิดกับหน้าอก ร่างกายสั่นเทิ้มขณะคุดคู้อยู่บนพื้น พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้
ไม่ ไม่ ได้โปรด…
ครืน! ครืน!
บรรยากาศรอบข้างสั่นคลอน
“มิเรลล์!”
“กลับไปเดี๋ยวนี้!”
หยุดนะ หยุดได้แล้ว
เสียงตะโกนของพวกเขายังคงดังก้องอยู่ภายในหูทั้ง ๆ ที่เธอกดมือปิดหูตัวเองเอาไว้
เธออยากให้มันหยุด
ทั้งเสียงตะโกน เสียงอึกทึก ทุกอย่างเลย
“ไ-ได้โปรด…”
“มิเ—”
“นี่ เธอทำมันตกนะ”
เสียงนุ่มนวลกระซิบข้างใบหูหลังจากนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มบางอย่างแถว ๆ อกตัวเอง
การสั่นสะเทือนหยุดลง และเมื่อเงยหน้าขึ้นมา เธอก็เห็นตุ๊กตาหมีขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง
“กอดมันไว้แน่น ๆ ล่ะ”
ชายน่ากลัวที่อยู่ข้างกายอุ้มตัวเธอขึ้นมาจากพื้น
“…..!”
มิเรลล์ดิ้นขลุกขลัก แต่ชายคนนั้นก็ไม่ยอมปล่อย เขาอุ้มเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง
“ก็อย่างที่บอกไป ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ”
ไม่ แต่ว่า…
“มันจะง่ายนิดเดียว”
