มันไม่ง่ายหรอก
“แค่เชื่อใจฉัน”
“…..”
มิเรลล์กอดตุ๊กตาหมีแน่นยิ่งขึ้น
สุดท้ายเธอก็ซุกตัวเข้าไปในปุยนุ่มนิ่ม ส่วนชายคนนั้นเดินต่อไป
“มิเรลล์!!!”
“กลับมานี่!!”
“ทำอะไรของแกน่ะ? ฉันจะนับหนึ่งถึงสิบก่อนจะไปหา แกน่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอว่าทำตัวไม่เชื่อฟังแบบนี้จะเจอกับอะไรบ้าง!”
“หนึ่ง…”
การนับถอยหลังเริ่มต้นขึ้น
เมื่อได้ยินการนับถอยหลังอันคุ้นเคย มิเรลล์ก็ยิ่งกอดตุ๊กตาแน่นกว่าเก่า
ครืน! ครืน!
สภาพแวดล้อมยังคงสั่นไหว แต่ชายคนนั้นยังคงก้าวต่อไป
เขาดูเหมือนไม่แยแสต่อเสียงตะโกนเหล่านั้นแม้แต่น้อย
“สาม…”
ฝีเท้าของเขาเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ ผ่ากลางห้องรับประทานอาหาร
“ห้า”
ราวกับจะแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้หวาดกลัวเลย
“เจ็ด”
เพื่อให้เธอเห็นว่าตัวเองจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา
“เก้า”
ในไม่ช้า การนับถอยหลังก็ใกล้จะถึงสิบ
มิเรลล์เกร็งตัวเองอีกครั้งหนึ่ง สภาพรอบกายก็เช่นเดียวกัน ทุกสิ่งหยุดนิ่งสนิท
ทุกอย่าง… ยกเว้นชายน่ากลัวคนนั้นที่ยังคงเดินไปข้างหน้า
และแล้ว—
“สิบ”
เลข ‘สิบ’ ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้มาเยือน ร่างกายของมิเรลล์หดลง แขนกอดตุ๊กตาหมีไว้แน่นจนเริ่มสั่นระริก
ไม่นะ ได้โปรด…
ขอร้องล่ะ…
ทว่า…
เงียบกริบ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้การนับถอยหลังจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม
มิเรลล์ยังคงกอดตุ๊กตาหมีแนบ
