ๆ ไม่นะ]
[ชิวชิวยังต้องใช้ชีวิตอยู่กับสัตว์ตัวน้อย ๆ ต่อไปนะ ทำไมถึงมีเวลาเหลือน้อยล่ะ ฮือ ๆ ๆ]
[ชิวชิวเป็นคนดีขนาดนี้ ชาติหน้าต้องได้เกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยแน่ ๆ]
[แต่ปีศาจหมาป่ายังมีชีวิตอยู่เลย ทำไมชิวชิวต้องจากไปก่อน มันไม่ยุติธรรมเลย!]
เจียงเจินรับรองกับเขาว่า “อย่าพูดเหลวไหลสิ คุณยังแข็งแรงดีอยู่ ปีศาจหมาป่ายังอยู่เลย คุณจะตายได้ยังไง”
เหลียงชิงฮวนก็พูดว่า “ใช่ คุณยังต้องอยู่ดูปีศาจหมาป่าถูกกำจัดอีก อย่าคิดมากไปเลย”
คนอื่น ๆ ก็พยายามปลอบใจขงชิวเช่นกัน
ขงชิวยิ้ม “ขอบคุณนะ พวกคุณใจดีมาก ฉันน่าจะได้เจอพวกคุณเร็วกว่านี้”
เจียงเจิน “คุณก็เป็นคนดีเหมือนกัน ต้องมีเรื่องดี ๆ ตอบแทนแน่นอน”
หลังเหตุการณ์เล็ก ๆ นั้นจบลง และขงชิวกลับมาเป็นปกติ เขาก็เล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้ทุกคนฟังต่อ
ภายนอกดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่มือที่เขาซ่อนไว้ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
‘หนิงหนิงคนนี้ เก่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก’
‘ดูเหมือนว่า แผนการจะต้องเร่งให้เร็วขึ้น’
‘เขาไม่มีเวลาแล้ว’
หลังจากที่ค้างคาวมาและหายไป ทางฝั่งของหนิงหนิงก็ไม่มีอะไรผิดปกติอีก
คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ
เช้าวันต่อมา พวกเขาตื่นสายไปนิดหน่อย หนิงเหนียนต้มน้ำและเตรียมอาหารอุ่น ๆ ตามปกติอยู่หน้าถ้ำ
เขาก้มหน้าอยู่ ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงคุยกันจากไกล ๆ เสียงนั้นค่อย ๆ เข้ามาใกล้ขึ้น แต่หนิงเหนียนไม่อยากเงยหน้าขึ้นมอง
เสียงฝีเท้าหยุดลงไม่ไกล
“พวกคุณ
