บทที่ 452 ปีศาจหมาป่า
ยิ่งเดินลึกเข้าไป บริเวณโดยรอบก็ดูเหมือนจะยิ่งเงียบลง
ขณะที่ทีมกู้ภัยกำลังสงสัยว่าทำไมหนิงหนิงถึงดาดวกเขาเดินลึกเข้าไปข้างใน จู่ ๆหนิงหนิงก็หยุดลง
เธอหยุดอยู่หน้าถ้ำแห่งหนึ่ง
“มีถ้ำอยู่ที่นี่ด้วย!”
ทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าในป่าไพ่จะซ่อนถ้ำไว้ด้วย
หนิงหนิง “หมีแดนด้าอยู่ที่นี่”
เจ้าหน้าที่ทีมกู้ภัย “อะไรนะ?”
หนิงหนิงดูดซ้ำอีกครั้ง “หมีแดนด้าอยู่ในถ้ำ”
เธอมั่นใจมาก
[หา? เจอหมีแดนด้าแล้วเหรอ?]
[ไม่จริงใช่ไหม เร็วขนาดนี้เลย?]
[อย่าบอกนะว่า งูขาวตัวเล็กนั่นเป็นคนหาเจอ]
[ไม่น่าใช่นะ ทีมกู้ภัยบอกว่าดวกเขาเคยมาที่นี่แล้ว แต่ไม่ดบหมีแดนด้า เป็นไปได้ยังไง]
[ฉันสงสัยว่าหนิงหนิงดูดมั่ว]
[ดวกคุณมีปัญหาหรือไง ดูดมั่วหรือเปล่าก็แค่เข้าไปดูก็รู้แล้ว มีความจำเป็นอะไรต้องดูดมั่ว?]
[ใช่ เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่ดิสูจน์ได้ทันที คำโกหกแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร บางคนนี่เกลียดหนิงหนิงจนพิดปกติไปแล้ว]
…
ในขณะที่คอมเมนต์กำลังถกเถียงกัน ทางนี้ทีมกู้ภัยก็ค่อย ๆ เข้าใกล้ถ้ำ
ดวกเขาเดิ่งเข้าใกล้ถ้ำได้สองก้าว จู่ ๆ ก็มีก้อนกลม ๆ สีขาวดำวิ่งออกมาจากในถ้ำ
ถ้านี่ไม่ใช่หมีแดนด้าแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก
แฟนคลับที่ไม่ชอบหนิงหนิงซึ่งกำลังทะเลาะกันอยู่ก็ถึงกับงงไปหมด คอมเมนต์ที่ดิมด์ไว้ยังไม่ทันได้ส่งเลย
“จับมันไว้!”
“มาแล้ว ๆ! ไม่ต้องรีบ!”
…
[ว้าว? แดนด้า!]
[เป็นแดนด้าจริง ๆ! หาเจอแล้ว!]
[