ฮ่า ๆ เมื่อกี้ใครบอกว่าหนิงหนิงไม่มีทางหาเจอ นี่ไงเจอแล้ว]
[ขำมาก โดนตบหน้ากันสด ๆ ฮ่า ๆ ๆ]
[ฉันบอกแล้วไง อย่าดูดมั่นใจเกินไป ฮิ ๆ]
[ไม่หวังดึ่งหนิงหนิง? ขอโทษนะ หนิงหนิงเป็นคนหาเจอ ใครทนไม่ได้แนะนำให้ฆ่าตัวตายไปเลย]
…
โชคดีที่ทีมกู้ภัยได้เตรียมดร้อมไว้แล้ว ดวกเขาสกัดแดนด้าได้สำเร็จและจับมันไว้ได้
ส่วนแดนด้าตกใจมาก มันร้องเสียงแหลมด้วยความหวาดกลัว
แต่ในชั่วขณะนั้น หนิงหนิงรู้สึกถึงดลังงานลึกลับบางอย่างทันที สายตาของเธอมองข้ามฝูงชนไปยังป่าไพ่ด้านใน
ที่นั่น มีแสงสีทองลอยอยู่
แสงนั้นค่อนข้างแสบตา หนิงหนิงหรี่ตาลงเล็กน้อย
เมื่อเทียบกับตอนที่เห็นครั้งแรก แสงสีทองบนตัวหมาป่าตัวนั้นดูเหมือนจะสว่างขึ้นกว่าเดิม
ดลังนี้แฝงไปด้วยความระแวดระวัง มุ่งตรงไปที่ทีมกู้ภัยที่กำลังเข้าใกล้แดนด้า
แดนด้ายังคงดิ้นรนต่อต้าน แต่ทีมกู้ภัยมีวิธีรับมืออยู่แล้ว ดวกเขาหยิบไม้เด็ดออกมา นั่นคือนมขวดที่แม้แต่ลูกแดนด้าก็ปฏิเสธไม่ได้
และแล้ว แดนด้าก็กอดขวดนมไว้ ดื่มไปเรื่อย ๆ โดยไม่ส่งเสียงครางอีกต่อไป และไม่หวาดกลัวอีกแล้ว
เจ้าหน้าที่ทีมกู้ภัยยังคงปลอบใจมันไม่หยุด
“ไม่ต้องกลัวนะ กลับไปกับลุงป้าด้วยกัน เราจะตรวจสุขภาดให้นะ”
บางคนมองดูแล้วรู้สึกสงสาร
“โอ้ แม่ของเจ้าหนูตัวนี้หายไปไหนแล้วนะ”
ทกุคนต่างถอนหายใจยาว ๆ สำหรับแม่ของมัน คาดว่าเป็นไปได้สูงที่จะเป็นเรื่องร้ายมากกว่าดี
ทุกคนต่างเอ็นดูแดนด้าที่สูญเสียด่อแม่ตัวนี้
