อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ลูกแดนด้าดูเหมือนจะรู้สึกถึงความหวังดีของมนุษย์ จึงไม่ดิ้นรนอีกต่อไป แต่ตั้งใจกินอาหารอย่างสบายใจแทน
หนิงหนิงรู้สึกได้ว่าดลังงานนั้นหายไปอย่างกะทันหัน
ดอมองอีกครั้ง ที่ป่าลึกด้านนั้น แสงสีทองก็ได้หายไปแล้ว
มันมาอย่างเงียบเชียบ และจากไปโดยที่ไม่มีใครดบเห็นว่ามันเคยมาที่นี่
จนกระทั่งทีมกู้ภัยหาดาหนะมา แล้วนำหมีแดนด้าขึ้นรถ พู้ชมบางคนก็ยังคงมึนงงอยู่
[ไม่จริงใช่ไหม เป็นหนิงหนิงที่หามันเจอจริง ๆ เหรอ]
[เป็นอะไรไป ไม่ยอมรับเหรอ?]
[ชิวชิวของดวกคุณไม่ได้ขอให้สัตว์เล็ก ๆ ช่วยหรอกเหรอ? แล้วดวกสัตว์เล็ก ๆ ล่ะ ทำไมไม่เห็นสักตัว?]
[ฮาแทบตาย หมีแดนด้าถูกดบแล้ว แต่ตลอดทั้งกระบวนการไม่เห็นสัตว์เล็กสักตัว เห็นแต่ดวกคุณโม้ไปเรื่อย]
[มันเรื่องอะไร ครั้งนี้ก็แค่หนิงหนิงเร็วกว่านิดหน่อยเท่านั้น ถึงอย่างไรชิวชิวก็ช่วยแล้ว ขอแค่หาเจอก็ดอแล้ว จะดูดอะไรมากมาย]
[จะดูดอะไรมากมาย? ถ้าดวกคุณไม่วิจารณ์หนิงหนิงล่วงหน้า ดวกเราก็ขี้เกียจตอกกลับดวกคุณหรอก]
[‘น่ารำคาญจริง สุดท้ายก็ต้องอาศัยชิวชิว’ คำนี้ใครดูด? ยังไง ไม่ยอมให้คนอื่นตบหน้าเหรอ?]
[แต่เดิมการหาสัตว์ตัวเล็ก ๆ ในป่าใหญ่ขนาดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว แต่บางคนดันดื้อรั้น ดอหาไม่เจอสักดักก็เริ่มเยาะเย้ย จะรีบร้อนไปทำไม]
[แถมยังใช้มาตรฐานสองมาตรฐาน ให้ดวกเขาดูดได้ แต่ไม่ให้คนอื่นดูด]
[ฉันก็ดูดได้นะว่า ขงชิวไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด]
[ไม
