ขอบคุณพระเจ้าที่ก่อนหน้านี้ฉันสำรวจห้องทั้งหมดเอาไว้แล้ว’
เพราะได้สำรวจสถานที่แห่งนี้ไว้ล่วงหน้า ผมจึงรู้ว่าต้องไปที่ไหน
มันต้องเป็นห้องนั้นแน่นอน…
จากบรรดาทุกสิ่งอย่างที่ผมเห็นในช่วงที่แอบเข้ามาตระเวนภายในคฤหาสน์ครั้งแรก ห้องนั้นเป็นแค่ห้องเดียวที่ผมพบว่ามันถูกล็อกเอาไว้
ไม่เพียงเท่านั้น ยิ่งผมสับเท้ามากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น
นั่นเป็นเพราะผมได้ยินเสียงร้องไห้ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในขณะที่ตัวผมก้าวไปตามเส้นทางอันคุ้นเคยซึ่งนำไปสู่ห้องดังกล่าว
ฮึก… ฮึก…
ชั้นที่สองมีห้องนอนเจ็ดห้อง แต่ละห้องเชื่อมต่อกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง โดยห้องที่ผมกำลังมองหานั้นตั้งอยู่ใกล้กับห้องนอนใหญ่
‘ที่นี่เหรอ?’
สถานที่บริเวณนี้กว้างขวางมหาศาล และถึงแม้ตัวผมจะรู้ว่าต้องไปทางไหน แต่ก็มีบางจังหวะที่ผมเกือบจะเดินผิดทางอยู่เหมือนกัน
โชคดีที่ผมดึงตัวเองกลับมาถูกทางได้ทันการ
ทว่าปัญหามีเพียงอย่างเดียว
“เขาอยู่ไหน?”
“…เขาหายหัวไปไหน?”
ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้ผมกำลังโดนไล่ล่าโดยบรรดาคนรับใช้ไร้หน้าทั้งหลายแหล่
‘รู้สึกเหมือนเดจาวูเลยแฮะ’
มันทำให้ผมนึกถึงตอนที่ถูกพวกสาวกลัทธิประหลาดวิ่งไล่กวด ส่วนผมก็วิ่งแจ้นไปทั่วพิพิธภัณฑ์ร้าง
ถึงอย่างนั้น ครั้งนี้ไม่มีตำรวจมาช่วย
ไม่มีไนท์วอ
