ล์กเกอร์ด้วย
…คนเดียวที่ผมพึ่งพาได้ คือตัวผมเอง
พอได้ยินเสียงของพวกคนรับใช้ ผมจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีกพร้อมกับระวังไม่ให้เกิดเสียงใด ๆ
ท่อนแขนกอดรัดตุ๊กตาหมี ดวงตาสำรวจบริเวณโดยรอบ
ตอนนี้ผมกำลังเดินอยู่ภายในห้องนอนห้องหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องเด็ก ห้องนี้ค่อนข้างกว้าง มีเตียงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง พร้อมทั้งของเล่นมากมาย และเฟอร์นิเจอร์ไม้หลายชิ้นที่ผมคิดว่าเป็นจุดซ่อนตัวอันสมบูรณ์แบบ
“จะซ่อนดีไหมนะ?”
หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ส่ายศีรษะ
ผมไม่รู้จำนวนของคนรับใช้ที่ไล่ตามมา แต่พอจะเดาได้ว่ามีอยู่ไม่น้อย และจำนวนก็น่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย หมายความว่าผมไม่สามารถเสียเวลาซ่อนตัวเพื่อรอให้พวกมันจากไปได้
ฉะนั้นแล้ว เมื่อจ้องมองเฟอร์นิเจอร์ ผมจึงทำได้เพียงละสายตาและเอื้อมมือไปยังประตู
ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของลูกบิด พลางกระชากประตูให้เปิดออก เตรียมตัวจะพุ่งไปข้างหน้า แต่ทว่า…
“…..!”
ดวงตาของผมเบิกกว้างด้วยความตกใจ
ร่างไร้หน้ายืนอยู่เบื้องหน้าผม ในมือถือมีดเล่มหนึ่ง ใบหน้าว่างเปล่าของมันจ้องตรงมา
ผมตัวแข็งค้าง
‘เชี่ยแล้ว เชี่ยแล้ว เชี่ย…’
“เจอตัวแล้ว”
คนรับใช้ไม่รอช้า มันพุ่งตัวไปข้างหน้า ปลายมีดกรีดผ่านอากาศตรงดิ่งเข้าใส่
ผมตอบสนองได้อย่างทันท่วงที
“อั่ก อ๊ะ….!”
ผมเซตัวถอยหลัง
