้วยฝุ่น โลกในตอนนี้ให้ความรู้สึกหนาวเย็นกว่าที่เคยเป็น
วงแขนกอดตุ๊กตาหมีแน่นยิ่งขึ้น เท้าก้าวเดินตรงไปหามัน
ถึงจะไม่แน่ใจว่าต้องเจอกับอะไร แต่ก็พอจะรู้ว่านี่คือกุญแจสำคัญในการจบฉากลับนี้
ผมไม่แม้แต่จะหยุดคิดว่ามันยังล็อกเหมือนครั้งก่อนอยู่หรือเปล่า
….ผมไม่สนด้วยซ้ำว่ามันจะล็อกหรือไม่ล็อก
‘ถ้ามันล็อก ฉันก็แค่ต้องทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นเปิดประตูให้ได้’
ผมกลั้นหายใจพลางเดินตรงไปที่ประตู หัวใจเต้นแรงขึ้นจนกระแทกแผ่นอก ร่างกายเกร็งขึ้นไปทุกทีที่เข้าใกล้ประตู ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงร้องไห้อู้อี้ของเด็กสาว
ส่วนพวกคนรับใช้ที่ตามล่าผมเมื่อครู่ก็แทบจะดูเหมือนหายวับไปในอากาศ
ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?
ผมสับสนงงงวย แต่ก็ปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งขณะเอื้อมไปจับลูกบิด
“…หนูหิวจริง ๆ นะคะ หนู—”
และจังหวะที่ฝ่ามือของผมสัมผัสลูกบิด เสียงคร่ำครวญก็หยุดลง
ตอนนี้มันเงียบสงัด
ราวกับว่าโลกรอบกายโดนแช่แข็งไปกะทันหัน
“…..”
มือของผมหยุดชะงัก
ทว่ามันเป็นเพียงชั่วครู่เดียว ก่อนที่ผมจะคว้าลูกบิดแล้วดึงเข้าหาตัว
ปึง!
บานประตูเหวี่ยงเปิดออก เผยให้เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กำลังนั่งอยู่บนเตียง เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวเนื้อดี มือทั้งสองข้างกุมศีรษะ ร่างกายเริ่มสั่นเทา
ฮึก… ฮึก…
อย่าทำหนูเลย
