เป้าหมายก็อยู่ตรงนี้แล้ว ให้สัตว์เล็ก ๆ ช่วยค้นหา จะได้ช่วยให้ทีมกู้ภัยกลับไปเร็วขึ้น พวกเขาวิ่งมาทั้งเช้าแล้ว แต่หาอะไรไม่เจอเลย คงเหนื่อยมากแน่ ๆ”
ขงชิวพูดอะไรไม่ออก เได้แต่ตอบตกลง “ได้ครับ ผมจะบอกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ให้ช่วยดูแลและสังเกตการณ์”
[เยี่ยมเลย! ชิวชิวตกลงช่วยแล้ว]
[เมื่อชิวชิวช่วยแล้ว ฉันก็วางใจได้ น่าจะหาแพนด้าเจอเร็ว ๆ นี้แหละ]
[เห็นไหม สุดท้ายก็ต้องพึ่งชิวชิวนั่นแหละ]
[นี่ยังหาไม่เจอเลย รอเจอแล้วค่อยว่ากันก็ไม่สายนี่]
[ฮิฮิ อิจฉาสินะ อิจฉาไปก็เท่านั้นแหละ โมโหตายไปเลย!]
[…]
พอตกลงกันแล้ว ขงชิวและคนอื่น ๆ ก็กำลังจะออกไป แต่ถูกหนิงหนิงเรียกให้หยุดอีกครั้ง
หนิงหนิงถาม “ทำไมมนุษย์หมาป่าถึงไม่ไปครอบครองป่าอีกแห่งล่ะ?”
ขงชิว “เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบชัดเจน บางทีอาจเป็นเพราะกำลังไม่เพียงพอมั้งครับ”
หนิงหนิงไม่แสดงอารมณ์อะไรบนใบหน้า ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่เชื่อกันแน่
“ฉันยังมีคำถามอีกข้อนึง” หนิงหนิงพูด
ขงชิว “คุณถามมาได้เลย ถ้าผมรู้คำตอบ ผมจะบอกคุณแน่นอน”
หนิงหนิง “วางใจเถอะ แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่คุณรู้ ฉันอยากรู้ว่า คุณบอกว่าคุณความจำเสื่อม แล้วคุณไม่สงสัยเลยเหรอว่าตัวเองเป็นใคร ตายได้ยังไง?”
สำหรับคำถามนี้ ขงชิวรู้สึกว่าเขาเคยคิดเรื่องนี้มานานแล้ว “ตัวผมตายไปแล้ว ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ผมก็ปล่อยวางได้แล้ว สิ่งเดียวที่ผมอยากทำตอนนี้คือกำจัดปีศาจหมาป่า เพื่อที่ว่าถึงแม้ในอนาคตผมจะจากที
