่นี่ไป แต่ก็จะไม่ต้องห่วงอะไรอีก”
เขาเป็นคนปล่อยวาง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ไม่หวังผลตอบแทน และอ่อนโยนอย่างที่สุด
[ฮือ ฮือ ฮือ ชิวชิวช่างดีจริง ๆ ทำไมคนดีถึงมีอายุสั้นนัก!]
[เมื่อชิวชิวจากไป พวกสัตว์เล็ก ๆ คงจะเสียใจมากเลยนะ]
[ชิวชิวไม่อยากให้สัตว์เล็ก ๆ ได้รับบาดเจ็บ หวังว่าจะจับปีศาจหมาป่าได้เร็ว ๆ นี้!]
…
หนิงหนิงมองไปยังทิศทางที่คนทั้งสามจากไป ซูเจาถามขึ้นอย่างสงสัย “คุณกำลังมองอะไรอยู่?”
หนิงหนิงเบนสายตากลับมา “ไม่มีอะไรหรอก”
เกิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำลายบรรยากาศการกินของทั้งสามคนเลยแม้แต่น้อย
ทั้งสามคนกินมื้อที่ปกติแล้วเป็นมื้อที่เรียบง่ายเพื่อความสะดวก แต่ตอนนี้กลับดูอุดมสมบูรณ์และอร่อยอย่างเหลือเชื่อ
หลังจากกินเสร็จ หนิงหนิงถามหนิงเหนียนว่า “อิ่มหรือยัง?”
หนิงหนิงช่วงนี้ชอบถามเขาว่ากินอิ่มหรือยัง ราวกับกลัวว่าเขาจะกินไม่อิ่ม
หนิงเหนียนพยักหน้า
หลังจากกินมื้อนี้เสร็จ ถึงได้รู้สึกว่าอิ่มจริง ๆ เสียที
เมื่อเทียบกับเมื่อวาน รู้สึกเหมือนคนทั้งคนได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสามคนก็นั่งพักที่ปากถ้ำ
ทว่านั่งพักไปได้สักพัก หนิงหนิงก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
ซูเจา “มีอะไรเหรอ?”
หนิงหนิง “ยังหาแพนด้าไม่เจอ ฉันต้องไปดูหน่อย”
อย่างไรก็ตาม เมื่อกินข้าวคนอื่นแล้วก็ต้องรู้สึกลำบากใจ รับของคนอื่นแล้วก็จะเกรงใจ
หนิงหนิงติดต่อกับทีมกู้ภัยได้แล้ว และมาถึงจ
