ุดนัดพบ
“สร้อยข้อมือของคุณล่ะ?”
หนิงหนิง “หายไปแล้ว เดี๋ยวไปตามหา”
สมาชิกในทีมคนนั้นมีสีหน้าแบบ ‘เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว’ เธอพูดกับคนอื่น ๆ ว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าสร้อยข้อมือเธอหาย”
เมื่อเตรียมพร้อมแล้ว ทุกคนก็เริ่มออกเดินทางค้นหาในช่วงบ่าย
ทีมกู้ภัยเริ่มกังวลมากขึ้น ยิ่งใช้เวลานานเท่าไร ก็ยิ่งไม่ดีต่อสภาพร่างกายของลูกแพนด้าเท่านั้น
จากเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเวลาเกือบ 48 ชั่วโมงแล้ว ทว่าก็ยังไม่พบร่องรอยของแพนด้าเลยสักนิด สถานการณ์ก็ยิ่งเร่งด่วนขึ้นเรื่อย ๆ
แต่หนิงหนิงไม่รีบร้อนอะไร “ไม่ใช่ว่าพวกคุณหาไม่เจอหรอก แต่เป็นเพราะมันไม่อยากให้พวกคุณเจอต่างหาก”
[เลิกเถอะ อย่าพยายามกู้หน้าตัวเองเลย คุณคนเดียวจะฉลาดกว่าสัตว์ได้ยังไง]
[ถ้าทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ เลิกหาข้ออ้างเถอะ]
[ฉันเพิ่งดูเมื่อกี้นี้เอง ชิวชิวสั่งให้สัตว์เล็ก ๆ พวกนั้นไปตามหาแล้ว เชื่อว่าเดี๋ยวก็คงจะเจอแล้วละ]
[พวกสัตว์ตัวเล็กพวกนั้นเข้าใจมนุษย์จริง ๆ นะ ตอนที่ชิวชิวคุยกับพวกมัน พวกมันนิ่งเลย ฟังอย่างตั้งใจมาก พอชิวชิวบอกให้ไป พวกมันถึงวิ่งไป พวกมันฟังคำสั่งชิวชิวมากจริง ๆ]
[ถ้าชิวชิวจัดการแล้ว ก็น่าจะไม่มีปัญหา ฉันไม่หวังอะไรจากหนิงหนิงแล้ว]
ทันใดนั้น หนิงหนิงก็ก้มตัวลง เก็บบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้น
นั่นคือขนสีดำล้วน ภายใต้แสงแดด มันดำจนแทบจะโปร่งใส
คำพูดเมื่อครู่ของเธอยังพูดไม่จบ
หรือพูดอีกอย่างคือ ‘มีสิ่งอื่นที่ไม่ต้องการให้ผ
