ม่ไหวแล้ว เธอทำได้ยังไง หน้าโดนตบจนบวมแล้วยังจะทำท่าเก๋อีก?]
[ฉันว่าที่เธอพูดก็ไม่ผิดนะ บ่ายนี้ไปขอความช่วยเหลือจากฝั่งชิวชิว ให้เขาช่วย ก็เจอแล้วไม่ใช่เหรอ หนิงหนิงเธอก็ไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนหาเจอนี่]
[โอ้โฮ จริงด้วย หนิงหนิงพูดแบบนี้ ค่อนข้างคลุมเครือ จริง ๆ แล้วเธอเจ้าเล่ห์มาก]
[ขำแทบตาย หนิงหนิงคิดว่าคนดูโง่หรือไง ใครกันแน่ที่หาเราเจอทั้งที่เราไม่มีตา?]
[ทนไม่ไหวแล้ว พวกคุณรอให้ขงชิวหาเจอก่อนแล้วค่อยพูดได้ไหม ไม่เคยเห็นคนที่ยังไม่ได้ทำอะไร แต่ก็รีบฮุบเอาความดีความชอบซะแล้ว]
[มันต่างกันตรงไหนล่ะ ชิวชิวจะหาไม่เจอได้ยังไง เขาไม่ใช่หนิงหนิงนี่ ที่จะไม่เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าสัตว์]
[พูดอะไรไม่ควรพูดให้ขาดนะ พวกคุณเคยโดนตบหน้ามาหลายครั้งแล้ว ก็ไม่ใช่เพราะพูดอะไรมั่นเกินไปหรอกเหรอ?]
หนิงหนิงเดินจากไปไกลแล้ว ทว่าสมาชิกทีมที่เพิ่งส่งของให้หนิงหนิงยังคงจ้องมองเงาหลังของหนิงหนิงอยู่
คนอื่นถามเธอว่า “เป็นอะไรไป?”
หยิงสาวคนนั้นได้สติกลับมา เธอยิ้มเล็กน้อย “เหมือนเมื่อกี้ฉันไม่เห็นกำไลข้อมือของหนิงหนิงไม่รู้ว่าเธอทำหล่นไปหรือเปล่า”
เกี่ยวกับกำไลข้อมือของหนิงหนิงนั้น ทุกคนมีความประทับใจอย่างลึกซึ้ง
อย่างไรก็ตาม กำไลข้อมือรูปงูก็ค่อนข้างพิเศษ
เมื่อแรกเห็น คนอื่น ๆ ยังคิดว่าเป็นงูตัวเล็กจริง ๆ เลย
“คงดูผิดไปมั้ง เมื่อกี้ตอนที่ฉันมา ยังเห็นมันอยู่บนข้อมือของเธอเลย”
“จริงเหรอ?” เพื่อนร่วมทีมสงสัย แ
