ต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ไม่นานก็โยนเรื่องนี้ทิ้งไปจากความคิด
หนิงหนิงถือของกลับมา ระหว่างทางเธอสังเกตเห็นยันต์หลายอันที่ถูกเพิ่มขึ้นมาใหม่
ไม่รู้ว่าเป็นคนของสำนักเซียนหรือหน่วยสืบสวนพิเศษที่ทิ้งไว้ คิดว่าพวกเขาคงเริ่มสืบสวนแล้ว
กลับมาถึงถ้ำ
ซูเจาเห็นกองของที่เธอถือกลับมา ดวงตาเป็นประกายวาววับ
“คุณไปปล้นมาหรือไง?”
หนิงหนิงส่งน้ำแร่ให้เธอ “ใช่ค่ะ ของที่ได้มาจากการกระทำผิด จะเอาไหม?”
ซูเจารับไปแล้วพูดว่า “ถ้างั้นฉันก็เอาละ”
หนิงเหนียนอาสารับของทั้งหมดที่อยู่ในมือของหนิงหนิงไปอย่างกระตือรือร้น
ดูเหมือนจะมีอาหารอย่างเหลือเฟือ ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวกึ่งสำเร็จรูปแบบให้ความร้อนในตัว และยังมีข้าวกล่องแพ็กสำเร็จอีกด้วย
ผลไม้หลังอาหารก็ไม่ขาด ซูเจาเริ่มกินไปแล้วตอนนี้
ส่วนหนิงเหนียนกำลังต้มน้ำร้อนอยู่ข้างนอกถ้ำ เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เธอจึงเงยหน้ามองและก็เห็นเจียงเจินพาเหลียงชิงฮวนและขงชิวเดินตรงมา
หนิงเหนียนมองพวกเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้สนใจพวกเขา
เจียงเจินกำลังจะทักทาย แต่กลับถูกเมินอย่างไม่เป็นมิตร
เธอจึงยิ้มเศร้า ๆ ให้กับขงชิว ราวกับชินชากับการกระทำแบบนี้
[มันเกินไปหน่อยไหม?]
[นี่มันไร้มารยาทจริง ๆ ทั้งที่เจียงเจินยังนึกถึงพวกเขา อุตส่าห์มาเชิญพวกเขาไปกินข้าวโดยเฉพาะ]
[เจินเจินเป็นคนมีมารยาทจริง ๆ ไม่เหมือนบางคนที่ไม่มีความสุภาพเลยแม้แต่นิดเดียว]
[พวกเขาไม่ให้เกียรติอยู่แล้ว เจินเจินก
