็อย่าไปสนใจพวกเขาเลย จะไปทำดีกับคนที่ไม่รู้จักสำนึกทำไม ปล่อยให้พวกเขาหิวไปเถอะ]
[ขอโทษนะครับ เรื่องเชิญไปกินข้าว พวกเราไม่ไปจริง ๆ ครับ กลับไปเถอะครับ]
[ฮ่า ๆ ใครกินดีกว่าใคร ยังไม่แน่เลยนะ]
หนิงเหนียนไม่สนใจพวกเขา ทว่าเจียงเจินใจกว้างมาก เธอไม่โกรธ และถามออกไปก่อน “ถึงเวลามื้อเที่ยงแล้ว พวกคุณทานข้าวกันหรือยัง?”
หนิงหนิงในตอนนี้ ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงเดินออกมาจากถ้ำ
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ตัวของขงชิวสั้น ๆ สองวินาที แล้วมองไปที่เจียงเจินที่ยืนอยู่ตรงกลาง “พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”
เจียงเจิน “ตอนนี้เที่ยงแล้วไงละ พวกเรากะจะมาถามว่าพวกคุณทานข้าวกันหรือยัง ถ้ายังก็มาทานด้วยกันกับพวกเราไหม ขงชิวทำซุปปลาไว้ พวกสัตว์เล็ก ๆ ก็ให้ของกินพวกเรามาด้วย มีเยอะมากกินจนไม่หมด พวกคุณจะมาไหม?”
เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่บรรดาสัตว์ตัวเล็ก ๆ เข้ามาเข้าแถวส่งอาหารให้ เจียงเจินก็รู้สึกตื่นเต้นมาก เธอมั่นใจว่านั่นจะกลายเป็นฉากเด่นของรายการครั้งนี้อย่างแน่นอน
ที่สำคัญที่สุดคือ พวกสัตว์ตัวน้อยเหล่านั้นถึงกับนำของมาส่งถึงตรงหน้าเธอโดยตรง
ขงชิวบอกว่า พวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ชอบเธอมาก ถึงได้นำของมามอบให้เธอ
เอาละ ตอนนี เจียงเจินมั่นใจแล้วว่า คำวิจารณ์ในแง่ลบใด ๆ ก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเธอทั้งหมด จะถูกลบล้างไปหมดเพราะฉากนี้
สิ่งที่เจียงเจินคิดก้ไม่ผิด ตอนนี้คำว่า ‘เจียงเจินเจ้าหญิงดิสนีย์’ กำลังติดอยู่บนเท
