่มีอะไรให้กินเลย
ซูเจาไม่ยอมเชื่อง่าย ๆ จึงหยิบอย่างอื่นมาลองชิม ผลปรากฏว่าจริง ๆ แล้วทั้งหมดมันกินไม่ได้
หนิงเหนียนและซูเจามองดูของกองใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น
ไม่มีอะไรที่กินได้เลย
หนิงหนิง “ไม่กินเหรอ งั้นฉันกินเอง”
เธอไม่ได้พูดเล่น แต่จริง ๆ กินหมดไปเกือบครึ่งด้วยตัวคนเดียว ซูเจามองจนน้ำลายไหลออกมาจากปากไม่หยุด
มันเปรี้ยวจริง ๆ จะกินลงได้ยังไงกัน
หนิงหนิงเรียกพวกเขาทั้งสอง “กินหน่อยสิ ถ้าไม่กินจะหมดนะ”
ซูเจา “แล้วไก่กับเป็ดที่ทางรายการปล่อยไว้ล่ะ?”
หนิงหนิง “หมดแล้ว”
ซูเจา: ?
[หายไปอีกแล้วเหรอ?]
[พระเจ้า ทำไมถึงหายไปเร็วขนาดนี้อีกล่ะ?]
[ดูเหมือนว่าสัตว์ในป่านี้จะหิวโหยมานานมากแล้ว ไอ้ปีศาจหมาป่าบ้านั่น!]
[ทางทีมงานบอกว่าจะติดต่อหน่วยสืบสวนพิเศษและสำนักเซียนไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาถึงเมื่อไหร่]
[ตระกูลจ้าวเพิ่งโพสต์ว่าพวกเขาเห็นไลฟ์สตรีมแล้ว หมาป่าปีศาจไม่ใช่ผีธรรมดา พวกเขาบอกว่าต้องเตรียมตัวก่อนจึงจะมาได้]
[ขอแค่มาก็ดีแล้ว หวังว่าจะกำจัดหมาป่าปีศาจได้เร็ว ๆ]
…
ซูเจากับหนิงเหนียนทานอาหารเย็นจนเสร็จอย่างทรมานมาก
พวกเขาคิดว่ามันจบแล้ว แต่ไม่คิดว่า นี่เพิ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นของความทุกข์ทรมานในคืนนี้
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ขณะกำลังเตรียมตัวเอนกายลงนอน ทันใดนั้น บนเพดานถ้ำก็มีเสียงดังโครมคราม ก้อนหินและฝุ่นร่วงหล่นลงมา
ผู้ชมเพิ่งได้รู้เป็นครั้งแรกว่า ที่แท้ซูเจาก็สามารถเคลื่อนไห
