ญก็ควรให้ผู้เชี่ยวชาญเป็นคนจัดการ”
ซูเจาฮึดฮัดเบา ๆ
หนิงหนิงถามทีมกู้ภัย “ปกติพวกคุณต้องขึ้นเขาไปตรวจสอบบ้างไม่ใช่เหรอคะ ไม่ได้สังเกตเห็นว่าสัตว์บนเขาพวกนั้นดูเหมือนขาดสารอาหารเหรอ?”
เจ้าหน้าที่ส่ายหัว
“ไม่ได้สังเกตเห็นนะ พวกเราเพิ่งเห็นแบบนี้วันนี้เอง จำนวนมากขนาดนี้”
“แล้วปกติพวกคุณไปตรวจสอบที่ไหนกันคะ?”
“ก็ฝั่งตรงข้าม”
หนิงหนิง “ฝั่งตรงข้ามของต้นแพร์งั้นเหรอ?”
เจ้าหน้าที่พยักหน้า ดูเหมือนว่าใช่จริง ๆ
ขงชิวรีบพูด “ฝั่งนั้นไม่ใช่อาณาเขตของราชาหมาป่า ปกติมันไม่ไปที่นั่นครับ”
หนิงหนิงดูเหมือนจะยอมรับคำอธิบายนี้ “ไม่แปลกใจที่ป่าฝั่งนี้ แม้แต่นกก็ยังมีน้อย”
มองดูกวางน้อยร่างผอมแห้ง ขงชิวรู้สึกเจ็บปวดใจมาก
เขาวิงวอน “ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้ พวกคุณช่วยสัตว์พวกนี้หน่อยได้ไหมครับ?”
หนิงหนิง “คุณหมายความว่า ต้องการให้พวกเรากำจัดราชาหมาป่าเหรอคะ?”
ขงชิวพยักหน้า “ใช่ครับ เพราะมัน สัตว์พวกนี้ถึงได้ไร้บ้าน อดตาย มันสมควรตาย”
เจียงเจินรับรอง “คุณวางใจได้ พวกเราจะหาสำนักเซียนมาช่วย มีสำนักเซียนอยู่ แน่นอนว่าเราสามารถกำจัดปีศาจหมาป่าได้แน่ค่ะ”
ขงชิวอึ้งไปเล็กน้อย “สำนักเซียน?”
เจียงเจิน “ใช่ค่ะ พวกเราสามารถหาจี๋…”
เธออยากจะบอกว่าตระกูลจี๋ แต่นึกได้ตอนที่กำลังจะพูดว่าตระกูลจี๋เพิ่งมีปัญหาไป
“พวกเราสามารถขอความช่วยเหลือจากสำนักเซียนตระกูลจ้าวได้ค่ะ”
ขงชิว “ตระกูลจ้าว?”
หนิงหนิง “คุณรู้จั
