บทที่ 428 หมีดำ
“ไม่มีอะไรหรอก แขนของคุณไม่ไปดูหน่อยเหรอ? คุณก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้วนี่” ชายหนุ่มกล่าว
เจียงฉือซิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ทั้งที่แค่เดินสวนกันเท่านั้น แต่เขากลับสังเกตเห็นได้
แต่พ่อแม่ของเขากลับไม่เห็น
นี่เป็นเหตุการณ์ตอนที่อยู่ในถ้ำ ตอนที่หมีวิ่งผ่านตัวเขาไปหาเจียงเจิน
ถ้าหนิงหนิงอยู่ที่นี่ด้วยก็คงจะดี
เธอจะต้องสังเกตุเห็นอย่างแน่นอน เธอสามารถมองออกได้แม้แต่ตอนที่เขาไม่มีความสุขเพียงเล็กน้อย
ถ้าหนิงหนิงยังอยู่ที่นี่ก็คงจะดี
เจียงฉือซิงกำมือแน่น
“ขอบคุณนะ ผมจะรีบไปดูเดี๋ยวนี้”
“ดีครับ งั้นคุณรีบไปเถอะ” ชายคนนั้นบอกลาเขา
“เดี๋ยวก่อน” เจียงฉือซิงเรียกเขาไว้ แต่ก็เงียบไปอีกครั้ง
“มีอะไรเหรอ?”
เจียงฉือซิงลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถามออกมา “สมมติว่าครอบครัวนั้นมาขอโทษแฟนของคุณ เธอจะให้อภัยพวกเขาไหม?”
ชายหนุ่มคิดสักครู่ “มันไม่ใช่เรื่องของการให้อภัยหรือไม่ให้อภัยหรอก มันเป็นเรื่องของความสงสารมากกว่า”
เจียงฉือซิงไม่เข้าใจ “สงสาร? หมายความว่ายังไง?”
ชายคนนั้นพูดว่า “ก็เพราะว่า เด็กผู้ชายของบ้านนั้น น้องชายของแฟนผม กำลังเผชิญกับทุกสิ่งที่แฟนผมเคยเผชิญมาก่อน”
เจียงฉือซิงเบิกตากว้าง มองชายคนนั้น
ชายคนนั้นพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ถูกเพิกเฉย ถูกบังคับให้ยอมพี่สาวที่เพิ่งกลับบ้านมา ตอนนี้เขาแค่รู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่เขาไม่รู้หรอกว่า ทุกสิ่งที่เขามีอยู่ตอนนี้กำลังถูกแย่งชิงไป
