เขากำลังเดินตามรอยแฟนผม แต่ครั้งนี้ จะไม่มีใครสงสารเขาอีกแล้ว ในไม่ช้าเขาก็จะกลายเป็นคนนอกของบ้านหลังนั้น”
แม้หลังจากชายคนนั้นจากไปแล้ว เจียงฉือซิงก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน
ทั้งร่างของเขาสั่นไม่หยุด
เหมือนถูกผีเข้า เขาเดินตามผู้ชายคนนั้นไปในทิศทางที่เขาจากไป
ห้องผู้ป่วยวีไอพีมีคนอยู่ไม่มาก หลังจากมองหาสักพัก เขาก็เจอผู้ชายที่เดินจากไปคนนั้น
ประตูไม่ได้ปิด แค่แง้มไว้เบา ๆ
เจียงฉือซิงมองเห็นเงาด้านหลังของชายคนนั้น เขานั่งอยู่ข้างเตียง
และร่างของเขาบังอยู่ เห็นเพียงท่อนแขนขาวเรียวที่โผล่ออกมาครึ่งเดียว พาดอยู่บนเตียงของเด็กสาว
เจียงฉือซิงรู้สึกตกใจในใจ
ไม่ใช่หนิงหนิง เขาพูดความจริงทั้งหมด
เจียงฉือซิงจากไปอย่างใจลอย
หลังจากที่เขาจากไป ชายที่นั่งอยู่ข้างเตียงหันไปมองที่ประตู แล้วยิ้มเยาะตัวเอง “คนในครอบครัวหันหลังให้กัน ช่างเป็นละครที่น่าดูจริง ๆ ใช่ไหม หนิงหนิง”
เขาก้มลงมองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า
หญิงสาวเบิกดวงตากลมโตที่งดงามดุจดอกท้อ จ้องมองเขาไม่วางตา
“อยากฆ่าเขาเหรอ? ตอนนี้ยังไม่ได้นะ”
ชายหนุ่มลูบศีรษะของเธอ
“ตอนนี้เขายังคงหลงระเริงอยู่ในความฝัน คนเรานี่ช่างเป็นอะไรที่ซื่อ ๆ และ… ละโมบเหลือเกิน”
หญิงสาวรู้สึกโกรธ หลบมือของเขา
“เธอนี่ นิสัยแย่ลงทุกวัน ๆ เลยนะ”
ชายหนุ่มไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย
“แต่ตอนนี้เธอมีสิทธิ์ที่จะมีนิสัยแย่ได้”
ชายหนุ่มจับใบหน้าของหญิงสาวให้หันมาหาตัวเอง
