็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรนี่ พี่สาวลูกก็…”
เจียงฉือซิง “บาดเจ็บอะไรกัน! เธอไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลยสักนิด เธอแค่ไม่อยากออกจากโรงพยาบาล อยากพักผ่อนเฉย ๆ!”
หลินจื่ออวิ่น “แล้วมันมีปัญหาอะไร เธอตกใจกลัว อยากพักผ่อนบ้างจะเป็นไรไป?”
เจียงฉือซิง “ผมก็ตกใจเหมือนกัน ทำไมพวกคุณไม่มาสนใจผมบ้าง!”
หลินจื่ออวิ่นโกรธจัด “ลูกเป็นเด็กสามขวบหรือไงเจียงฉือซิง แม่บอกไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่า พี่สาวลูกลำบากมามากที่ข้างนอก กว่าจะได้กลับมา พวกเราต้องดูแลเอาใจใส่เธอให้มากหน่อย ในฐานะที่ลูกเป็นผู้ชาย ลูกควรจะรู้จักเอาอกเอาใจพี่สาวบ้าง ลูกไม่สามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้หรือไง”
เจียงฉือซิงแค่นเสียงฮึ “แล้วทำไมพวกคุณไม่ให้ผมเอาอกเอาใจหนิงหนิงบ้างล่ะ”
เจียงอันไซ่ทำหน้าบึ้ง “ลูกหมายความว่ายังไง”
เจียงฉือซิง “ผมหมายความว่ายังไงน่ะเหรอ ผมหมายความว่า ตอนที่หนิงหนิงอยู่ที่ตระกูลเจียง เธอก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีเหมือนกันนะ ทำไมพวกคุณไม่ให้ผมเอาอกเอาใจเธอบ้างล่ะ”
เจียงอันไซ่และหลินจื่ออวิ่นต่างก็เปลี่ยนสีหน้าไปพร้อมกัน
“ผมคิดไม่ออกเลยว่า ทำไมพวกคุณถึงคิดว่าหนิงหนิงเป็นหนี้บุญคุณเจียงเจิน เธอติดค้างอะไรเจียงเจินกันแน่? ตอนที่อยู่ตระกูลเจียงเธอได้ใช้ชีวิตที่ดีตรงไหน?”
ช่วงนี้เจียงฉือซิงมักจะนึกถึงเรื่องราวในอดีตอยู่เสมอ
เขามักจะนึกถึงภาพที่หนิงหนิงคอยระมัดระวังตัว พยายามเอาอกเอาใจเขา
แม้ว่าเขาจะทำหน้าเย็นชาและแสดงท่าทีรำคาญเธอ แต่ครั้งต่อไปเ
