จน
มองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกมันไม่ได้กินอิ่มมาเป็นเวลานานแล้ว
ทำให้น่าสงสัยว่า พวกมันจะมีแรงกัดกินอาหารได้หรือเปล่า
[การแข่งขันในภูเขานี้รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมหมาป่าหลายตัวถึงผอมโซขนาดนี้?]
[นั่นสิ นี่ก็ไม่ใช่ฤดูหนาวด้วยซ้ำ ทำไมทุกตัวถึงได้ผอมแห้งแบบนี้?]
[ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนั้นนะ พวกมันจะกินคนแล้ว!]
…
เมื่อเห็นฝูงหมาป่าเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ซูเจาพูดเสียงสั่น “ในเมื่อคุณสามารถสั่งเสือดาวได้ งั้นก็สั่งให้พวกมันไปสิ”
หนิงหนิง “ไม่ได้หรอก พวกมันหิวมากเกินไป”
พวกมันหิวจนสติแตกไปแล้ว ไม่สามารถสื่อสารได้อีกต่อไป
ซูเจา “พวกมันอยากจะกินพวกเราใช่ไหม”
เธอดูหวาดกลัวมาก
หนิงหนิงรู้สึกเหลือเชื่อ “แค่หมาป่าธรรมดา คุณกลัวด้วยเหรอ”
ซูเจา “…จะธรรมดาหรือไม่ธรรมดาก็เถอะ คุณไม่กลัวหมาป่าเหรอ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ใช่สิ คุณไม่กลัวนี่ คุณเก่งจริง ๆ”
[โอ๊ย พวกคุณยังมีอารมณ์มาคุยกันอีกเหรอ ฉันว่าพวกคุณไม่กลัวเลยนะ]
[หมาป่ากำลังจะพุ่งเข้ามาแล้ว!]
[ถ้าทำร้ายหมาป่าจะต้องติดคุกไหม?]
[น่าจะไม่ต้องนะ สถานการณ์มันต่างกัน หมาป่าโจมตีเอง หนิงหนิงป้องกันตัว]
[ทำยังไงดี รู้สึกว่าหนิงหนิงคนเดียวรับมือยากนะ นอกจากถูกล้อมแล้ว ยังต้องปกป้องคนข้างหลังอีกสองคน]
คอมเมนต์ยังคงแสดงความกังวล
วินาทีต่อมา ไม่มีใครมองเห็นว่าหนิงหนิงเคลื่อนไหวอย่างไร เมื่อตอบสนองได้ หนิงหนิงก็พุ่งไปอยู่ตรงหน้าหมาป่าตัวหนึ่งแล้ว
เธอ
