ชูมือขึ้น ตบเบา ๆ ครั้งเดียว หัวของหมาป่าก็ถูกกดลงกับพื้นทันที
หมาป่าส่งเสียงร้องโหยหวน หมาป่าตัวอื่น ๆ กำลังจะพุ่งเข้ามา แต่หนิงหนิงมองพวกมันแวบเดียว พวกมันก็รีบถอยห่างออกไป
พวกมันเผชิญหน้ากันอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งหมาป่าที่ถูกกดลงกับพื้นไม่ขยับแล้ว หนิงหนิงจึงปล่อยมือ
หมาป่าตัวนั้นลุกขึ้น แล้วเลียมือของหนิงหนิง
หมาป่าตัวอื่น ๆ ค่อย ๆ เข้ามาใกล้หนิงหนิง พวกมันพากันเงยหน้าหอนยาว ประกาศการมาถึงของราชาหมาป่าตัวใหม่
[จบแค่นี้เหรอ?]
[เห็นไหม ถ้ามีหนิงหนิงอยู่ ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก]
[ฮ่า ๆ หนิงหนิงกลายเป็นราชาหมาป่าตัวใหม่แล้วเหรอ?]
[ใช่เลย ตัวที่เพิ่งถูกจัดการไปนั่น น่าจะเป็นจ่าฝูงของฝูงนี้นะ]
[เก่งมาก มองปุ๊บก็รู้เลยว่าตัวไหนเป็นราชาหมาป่า จับหัวหน้าก่อนเลย!]
[สนุกมาก ดูมาสามซีซั่น ตอนนี้สนุกที่สุดแล้ว]
…
หนิงหนิงปราบหมาป่าจ่าฝูงได้แล้ว เธอจึงปัดมือพร้อมกับพูดว่า “ไปกันเถอะ”
เธอนำหน้าเดินเข้าไปในป่า
ซูเจาและหนิงเหนียนรีบตามไปติด ๆ
เดินไปได้สักพัก ซูเจาก็เริ่มทนไม่ไหว “ทำไมพวกมันต้องตามพวกเรามาด้วยล่ะ?”
พอหันกลับไปมอง ก็พบว่าฝูงหมาป่าที่เพิ่งเจอเมื่อครู่กำลังเดินตามหลังพวกเขามาอย่างไม่รีบร้อน
หนิงหนิงพูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดาว่า “ตอนนี้ฉันเป็นราชาหมาป่า พวกมันไม่ตามฉันแล้วจะตามใครล่ะ?”
ซูเจา : …
ยิ่งรู้สึกสติแตกไปใหญ่
“ทำไมไม่ทำอย่างอื่น ทำไมต้องมาเป็นราชาหมาป่าด้วย!”
หนิงหนิง “ช่วยไม่ได้น
