ี่นา พลังฉันแข็งแกร่งเกินไป”
ซูเจาไม่อยากพูดอะไรแล้ว
หนิงเหนียนถาม “แล้วตอนนี้พวกเราจะพาพวกมันไปที่ไหน”
หนิงหนิง “ในเมื่อเป็นราชาหมาป่าแล้วก็ต้องรับผิดชอบ พาพวกมันไปหาอาหาร”
ซูเจา “ดึกขนาดนี้แล้ว จะไปหาอาหารที่ไหน”
หนิงหนิงไม่ตอบ เพียงแค่ก้มหน้าเดินต่อไปข้างหน้า เดินมาประมาณสิบนาทีเธอจึงหยุด
“ที่นี่แหละ”
เธอชี้นิ้วไปข้างหน้า และหมาป่าที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งออกไปทันที
สามวินาทีต่อมา ผู้ชมทั้งหลายก็ได้ยินเสียงร้องอย่างทรมานของไก่
[…]
[ทีมงาน : เอาจริง ๆ ไก่ที่เตรียมมานี่แขกรับเชิญจะได้กินจริง ๆ สักตัวไหม?]
[ก็ดีแล้วละ ถึงยังไงแขกรับเชิญก็จับไม่ได้อยู่แล้ว ปล่อยให้หมาป่ากินไปเถอะ จะได้ไม่เสียของ]
[ไก่ : ไม่มีใครออกเสียงแทนฉันบ้างเหรอ?]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ขำตายแล้ว เล็งแต่ไก่ใช่ไหม สรุปว่ามีแต่ไก่ที่บาดเจ็บในโลกนี้]
…
พวกหมาป่าเหล่านี้ไม่ได้กินอิ่มท้องมานานมากแล้วจริง ๆ
ในพริบตานั้น เสียงร้องโหยหวนของไก่ก็ดังก้องไปทั่วป่า จนซูเจาต้องปิดหูเอาไว้
หนิงหนิงและคนอื่น ๆ ยืนอยู่ด้านหลัง รอประมาณครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งหมาป่าเหล่านั้นกินเสร็จ
ฝูงหมาป่าที่เพิ่งกินอิ่มเสร็จ ดูมีชีวิตชีวาต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง พวกมันพากันกระดิกหางให้หนิงหนิง
หนิงหนิงพูดว่า “เอาล่ะ ไปกันเถอะ”
ซูเจา “คราวนี้จะไปไหนอีก?”
หนิงหนิง “ไปนอน”
ซูเจา “นอนที่ไหน?”
หนิงหนิง “ถ้ำหมาป่า”
ซูเจา : ???
