ม่ใช่เจินเจินหรอก ขำตาย]
[นั่งดูอยู่ในผ้าห่มอุ่น ๆ สบายจริง ๆ เลยนะ]
ไม่ว่าคอมเมนต์จะเยาะเย้ยอย่างไร ทั้งสามคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุก็ไม่ได้ดูร้อนรนอะไร
ตอนนี้เวลาประมาณสองทุ่ม มองไม่เห็นทางแล้ว
หนิงเหนียนถือไฟฉายเพียงกระบอกเดียวส่องทาง เส้นทางเดินค่อนข้างลำบาก
แม้แต่หนิงหนิงและซูเจาก็ต้องระมัดระวังด้วยเช่นกัน
ป่ายามค่ำคืนเงียบเกินไป ทำให้รู้สึกหวาดหวั่น
ซูเจากุมหน้าอก “มืดแล้ว น่ากลัวจัง”
หนิงหนิงไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกกลัวใด ๆ จากเธอเลย เธอจึงเดินเลยไปโดยไม่สนใจ
ซูเจา “จิ๊” เสียงหนึ่ง แล้วรีบวิ่งตามไป
เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หยุดกะทันหัน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พวกคุณได้ยินไหม”
หนิงเหนียนไม่ได้ยินอะไร “ได้ยินอะไรเหรอ?”
ซูเช้า “เสียงหายใจ มีเสียงหายใจดังมาก”
น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
[เสียงหายใจที่ดังมากงั้นเหรอ? สัตว์ป่าอีกแล้วเหรอ?]
[ใจหายเลย ทำไมถึงได้เจออีกเร็วขนาดนี้?]
ฟังก์ชันการมองเห็นในเวลากลางคืนของกล้องถ่ายภาพนั้นดีมาก สามารถเห็นเส้นทางตรงหน้าแขกรับเชิญได้อย่างชัดเจน
แต่ในป่านั้นมืดสนิท แค่มองก็ชวนให้หวาดกลัวแล้ว
