แล้ว และกำลังนั่งพักผ่อนคุยกันอยู่ข้างกองไฟ
ช่วงเวลาแห่งความสงบสุข
เจียงเจิน “ไม่รู้ว่าหนิงหนิงกับคนอื่น ๆ จะหาที่พักได้หรือยังนะ”
เหลียงชิงฮวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เธอจะไปสนใจพวกเขาทำไม ยังไงเราก็เชิญแล้ว แต่พวกเขาไม่มาเอง”
เจียงเจินถอนหายใจ “เฮ้อ หวังว่าพวกเขาจะหาที่พักได้นะ ตอนกลางคืนในป่าอันตรายมากเลย”
เหลียงชิงฮวน “หนิงหนิงเก่งไม่ใช่เหรอ คงหาเจอแล้วล่ะ อย่าไปสนใจเลย นั่นเป็นเรื่องของพวกเขา”
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ คุณเดาผิดแล้ว หนิงหนิงกับพวกเขายังหาไม่เจอเลยนะ]
เจินกั่วทั้งหมดหัวเราะเยาะชอบใจ
[พวกเขาไม่ยอมมาเอง ตอนนี้ไม่มีที่พักแล้วสิ ฮ่า ๆ ๆ ๆ สมน้ำหน้า]
[ฟ้ามืดแล้ว ไม่รู้ว่าหนิงหนิงกับพวกเขาจะต้องเดินวนในป่าอีกนานแค่ไหน ฉันว่าโอกาสที่จะหาที่พักเจอคงยากเลยล่ะ]
[ฮ่า ๆ น่าขำ ไม่แปลกใจเลยที่ไม่ให้เจินเจินกับคนอื่น ๆ ไปอยู่ในถ้ำ คงเพราะว่าเจินเจินหาที่อยู่ได้ก่อน เลยรู้สึกเสียหน้าน่ะสิ]
[อาจจะใช่ ก็หนิงหนิงเป็นที่หนึ่งมาตลอด คราวนี้ไม่คิดว่าเจินเจินจะเร็วกว่าเธอ]
[อย่าพูดเหมือนเจียงเจินเป็นคนหาเจอสิ ไม่ใช่จี๋เสี่ยวเสี่ยวหรอกเหรอที่เป็นคนเจอก่อน?]
…
ตอนที่กลุ่มของเจียงเจินเข้านอนกันหมดแล้ว ทางฝั่งของหนิงหนิงยังหาที่พักไม่ได้เลย
คอมเมนต์เต็มไปด้วยพวกเจินกั่วที่วิ่งเข้ามาเยาะเย้ย พร้อมตะโกนว่าหนิงหนิงกับพวกว่าสมควรแล้ว
[ฮ่า ๆ ๆ เจินเจินนอนไปแล้ว แล้วใครกันนะที่ยังต้องเดินทางหาที่นอนอยู่?]
[ยังไงก็ไ
