ต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร
เหลียงชิงฮวนก้าวออกมาช่วยกล่อมในจังหวะที่เหมาะสม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะผู้กำกับ ปล่อยให้พวกเราไปเถอะค่ะ พวกเราก็อุตส่าห์มาที่นี่กันแล้ว และพวกคุณก็เตรียมเข็มยาสลบมาด้วยไม่ใช่เหรอคะ”
กองถ่ายเตรียมเข็มยาสลบมาจริง ๆ แต่นั่นก็เป็นทางเลือกสุดท้ายที่จะใช้เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเท่านั้น
เจียงเจินเห็นด้วยกับความคิดนั้น “ใช่แล้ว ๆ ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อเพิ่งเริ่มออกอากาศ ผู้กำกับเว่ยฉือและผู้กำกับเจียงซั่วต่างก็ทุ่มเทกันมามาก ถ้าต้องหยุดกลางคันมันก็น่าเสียดายเกินไป”
เมื่อทั้งสองคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน เจียงซั่วก็ทำอะไรไม่ได้ จำต้องยอมตามนั้น
เจียงเจินยิ้มให้เหลียงชิงฮวน “ขอบคุณนะชิงฮวน มีแค่เธอเท่านั้นที่เข้าใจฉัน”
เหลียงชิงฮวนก็ยิ้มตอบเช่นกัน
แต่ในใจกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ถ้าไม่ใช่เพื่องานและการพัฒนาอาชีพ เธอก็ไม่อยากประจบประแจงเจ้าหญิงน้อยคนนี้หรอก
แม้ว่าเจียงเจินและพวกจะต้องกลับเข้าไปในป่า แต่เพื่อความสะดวกในการช่วยเหลือและคุ้มครอง ทางทีมงานจึงให้กลุ่มของเจียงเจินรวมและพี่น้องตระกูลจี๋รวมเป็นกลุ่มเดียวกัน
ส่วนหนิงหนิงนั้น ด้วยความสามารถของเธอ ทางทีมงานไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเลย
เจียงซั่วมองเธอด้วยความรู้สึกทั้งหงุดหงิดและโล่งใจ เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเว่ยฉือแล้ว
หลังจากเสียเวลาไปพักใหญ่ ทีมงานได้กลับเข้าไปในป่าเพื่อตรวจสอบว่าบริเวณนั้นไม่มีความผิดปกติ จึง
