อนุญาตให้เจียงเจินและคนอื่น ๆ กลับเข้าไปอีกครั้ง
ทั้งสองกลุ่มเจอกันครึ่งทาง จี๋เสี่ยวเสี่ยวถือปลาหลายตัวที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยอยู่ในมือ ก็ถูกเรียกให้กลับ
แต่จู่ ๆ ก็ได้รับแจ้งว่าไม่ต้องกลับแล้ว ตอนนี้สถานการณ์ยังดูสับสนอยู่
แต่เจียงเจินที่เห็นปลาในมือเธอ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “ปลาตัวใหญ่จังเลย”
เธอวิ่งเข้าไปรับปลาจากมือจี๋เสี่ยวเสี่ยวแล้วพินิจพิเคราะห์ดู “ดูท่าอาหารมื้อนี้ของเราคงไม่ต้องห่วงแล้ว”
เธอยังบ่นต่ออีกพักใหญ่เรื่องที่ตัวเองจับไก่ไม่ได้ แถมยังเจอเสือดาวจนเป็นเหตุการณ์ที่น่าตื่นตระหนก
“พวกคุณเก่งจริง ๆ เลย รู้มั้ย พวกเราก็ไปตกปลามาเหมือนกัน”
จี๋เสี่ยวเสี่ยว “อ๋อ ปลาพวกนี้ไม่ได้เป็นปลาที่พวกเราตกหรอก เป็นปลาที่หนิงหนิงและเพื่อน ๆ ให้มาน่ะ พวกเธอตกได้เยอะมากจนกินไม่หมด เลยปล่อยกลับไปตั้งหลายตัว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเจินแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะรีบเบี่ยงประเด็นสนทนาไปทางอื่นอย่างแนบเนียน
มีเพียงเหลียงชิงฮวนที่แอบยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ
ในขณะที่สองกลุ่มนี้ยังวุ่นวายกับการหาจุดที่จะลงหลักปักฐาน ทางฝั่งของหนิงหนิงและเพื่อน ๆ กลับทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว
กลิ่นหอมของปลาย่างโชยมาในอากาศ แพร่กระจายไปทั่วผืนน้ำ หนิงหนิงสูดจมูกดมกลิ่น ช่างหอมจริง ๆ
ไม่นึกเลยว่าแค่ปลาย่างตัวเดียวจะหอมขนาดนี้
[ว้าววว ดูน่าอร่อยจัง]
[ลมพัดเบา ๆ กินปลาย่างไปด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนไปเที่ยวฤด
