งง่ายดาย
ผู้ชมไม่คาดคิดว่า คนที่จะเป็นคนเตือนหนิงหนิงคนสุดท้ายจะเป็นจี๋เสี่ยวเสี่ยว
[อะไรนะ? ทำไมจู่ ๆ ก็พูดแบบนี้?]
[แสดงว่าเธอดูรายการอย่างตั้งใจนะ ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแค่หนิงหนิงและพวกเขาที่ไม่ได้ดูแล้ว]
[เห็นไหม คนอื่นเขาชี้แจงแล้ว คราวนี้โดนตบหน้าแล้วล่ะ]
หนิงหนิงไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่ทุกคนคาดไว้ เธอแค่พูดเรียบ ๆ ว่า “อ้อ งั้นเหรอ”
ส่วนอีกสองคนก็ดูสงบนิ่งมาก ไม่มีปฏิกิริยาอะไร
ผู้ชมทั้งหลายต่างรู้สึกสงสัย
[แค่นี้เหรอ? ไม่มีอะไรจะพูดอีกเหรอ?]
[ท่าทางที่แสดงออกมานั้นไม่เหมือนคนที่ไม่รู้เรื่อง แสดงว่ารู้อยู่แล้วแต่ก็ยังจงใจทำ]
[หึ ๆ คงไม่ได้คิดว่าตัวเองสร้างผลงานไว้มากมายแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบหรอกนะ สัตว์คุ้มครองน่ะ ไม่ใช่ว่าใครจะทำอะไรกับพวกมันได้ตามใจ]
[ชีวิตของสัตว์คุ้มครองก็เป็นชีวิตนะ หนิงหนิงเธอไม่ควรไปยุ่งกับพวกมันนะ]
จี๋เสี่ยวเสี่ยวก็ไม่แน่ใจว่าเธอหมายความว่ายังไง แต่พอคิดอีกที หนิงหนิงคงไม่กลัวสัตว์ป่าแน่ ๆ
“พวกคุณระวังด้วยนะ ที่นี่มีสัตว์คุ้มครองเยอะมาก” เธอได้แต่กำชับเท่านั้น ขณะที่เธอกำลังพูด ดวงตาก็ไม่อาจควบคุมได้ มองไปทางที่มีปลาอยู่
ซูเจาหัวเราะ “ถ้าอยากได้ก็เอาไปสิ”
จี๋เสี่ยวเสี่ยว “แบบนั้นไม่ดีหรอก”
หนิงเหนียน “จริง ๆ ก็ต้องปล่อยกลับไปอยู่แล้ว”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวดีใจจนออกนอกหน้า “ถ้าอย่างนั้นฉันขอเอาไปสักสองสามตัวนะ!”
เธอเลือกปลาตัวใหญ่มาสองสามตัว ส่วนที่เหลือหนิงเ
