จึงเข้าไปดูหนิงเหนียนตกปลาอย่างใกล้ชิด
เวลาผ่านไปยี่สิบนาที ขณะที่พวกเขาจ้องมองคันเบ็ด แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีปลามากินเหยื่อเลย
[ฮ่า ๆ ๆ ฉันบอกแล้วไงว่าต้องเป็นแบบนี้ ตกไม่ได้สักตัวหรอก ฮ่า ๆ ๆ]
[ตลกจริง ก็บอกแล้วไงว่าอย่าคิดว่าการตกปลามันง่าย ก็มีตัวอย่างให้เห็นมาตั้งเยอะแล้วนะ]
หนิงหนิงเริ่มหมดความอดทนไปเรื่อย ๆ “น่าเบื่อจัง”
ให้เธอจับเองยังจะเร็วกว่า
หนิงเหนียนอธิบาย “ไม่เป็นไร แค่ต้องใช้ความอดทนหน่อยเท่านั้นเอง”
ซูเจาพูด “ถ้าต้องใช้ความอดทน แล้วตอนเย็นจะได้กินไหมเนี่ย ช้าเกินไปแล้ว”
[ชิ ถ้าบ่นว่ามันช้า เธอมีฝีมือพอจะทำเองไหมล่ะ]
[นั่นแหละ ถ้าไม่ลงมือทำเองแล้วจะพูดไปทำไม น่าละอายจริง ๆ]
[น่ารำคาญจะตาย ซูเจาหุบปากหน่อยได้ไหม]
[มีคนรังแกน้องชายแล้ว หนิงหนิงจะทนดูได้เหรอ?]
[น่ารำคาญจริง ๆ ทำไมชอบยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างหนิงหนิงกับซูเจาจัง ถ้ามีความสามารถก็ไปยุให้เจียงเจินกับซูเจาโต้ตอบกันเองสิ]
…
ข้อความยั่วยุบนหน้าจอเพิ่งจะผ่านไป หนิงหนิงก็พยักหน้าเห็นด้วยพลางพูดว่า “จริงด้วย ช้าเกินไปแล้ว”
[???]
[นั่นน้องชายเธอนะ? เธอพูดอะไรของเธอน่ะ?]
[พูดแบบนี้ ไม่ช่วยหนิงเหนียนแต่ไปช่วยคนนอก หนิงเหนียนจะเสียใจนะ]
[หนิงหนิงโดนคาถาอะไรเข้าหรือเปล่า ฉันยอมแพ้แล้ว รู้สึกว่าไม่เหมือนตัวเธอเลย]
[พูดอะไรไร้สาระ หนิงหนิงเป็นตัวของเธอเองมาตลอด พวกคุณจะมาบอกว่าเธอไม่เป็นตัวของเธอเองแค่เพราะเธอไม่ได้ทำต
