บทที่ 390 ผานซุ่ยเหลียน
“ฮึ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่ามันลำบากสินะ แต่ตอนที่เคยตามติดก้นวิ่งแก้ปัญหาให้มัน ทำไมไม่เห็นจะรู้สึกทรมานบ้างล่ะ?” ผานซุ่ยเหลียนมองเขาด้วยสายตาดูแคลนพลางพูดประชดประชัน
จี๋หยวนซานปวดหัว “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว คุณจะพูดให้น้อยลงหน่อยได้ไหม?”
“แอบเลี้ยงลูกของผู้หญิงต่ำช้านั่นมาตลอด แถมยังก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ แล้วจะให้ฉันพูดน้อยลงได้ยังไง!”
ผานซุ่ยเหลียนยิ่งคิดยิ่งโมโห
“จี๋หยวนซาน คุณนี่มันเก่งจริง ๆ แอบปิดบังฉัน แล้วก็แอบทำเรื่องใหญ่เงียบ ๆ เป็นไงล่ะ ถ้าไม่ถูกจับได้คราวนี้ คงต้องรอจนกว่าคุณจะพาเขามาที่บ้าน แล้วมาแย่งมรดกกับอาชิงของเรา เราถึงจะรู้เรื่องสินะ?”
ขมับของจี๋หยวนซานเต้นตุบ ๆ “ฉันจะให้มรดกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน คุณจะคิดไปเองแบบนี้ไม่ได้นะ!”
“ฉันคิดไปเองเหรอ? จี๋หยวนซาน คุณลองดูสิ่งที่ตัวเองทำสิ เขาจะฆ่าคนอยู่แล้ว คุณยังจะช่วยเขาอีก แบบนี้จะไม่ให้ฉันคิดไปเองได้ยังไง?”
ผานซุ่ยเหลียนพูดด้วยอารมณ์คุกรุ่น ยิ่งพูดยิ่งเดือดดาล
“อาชิงแค่ออกไปกินข้าวนอกบ้าน คุณยังบอกให้เขาระวังตัว กลัวจะเป็นที่ครหา แต่คุณสิ เก่งนักล่ะ กล้าปล่อยให้ไอ้ลูกนอกคอกนั่นไปฆ่าคน! แถมยังช่วยปิดบังอีก เก่งมากเลยนะ จี๋หยวนซาน!”
จี๋หยวนซาน “ที่ฉันพูดไป เขาได้ฟังบ้างไหม?”
ผานซุ่ยเหลียนชะงักไปครู่หนึ่ง
“คุณหมายความว่ายังไง คุณคิดว่าอาชิงของพวกเราสู้ไอ้ลูกนอกสมรสนั่นไม่ได้งั้นเหรอ?”
จี๋หยวนซา