นทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาฟาดโต๊ะดังปัง ลุกขึ้นยืนชี้หน้าผานซุ่ยเหลียน
“คุณจะเลิกพูดคำว่าลูกนอกคอกได้หรือยัง นั่นมันลูกของฉันนะ!”
“ลูกของคุณงั้นเหรอ?” ผานซุ่ยเหลียนกรีดร้องและวิ่งเข้ามาข่วนหน้าเขา
ไอ้คนหน้าไม่อาย ตอนที่พี่ชายเขาตาย ถ้าไม่ได้ครอบครัวของเธอสนับสนุน เขาจะเป็นหัวหน้าตระกูลได้ยังไง
ไอ้คนอกตัญญู ลืมบุญคุณ
ผานซุ่ยเหลียนลงมือโดยไม่ปรานีแม้แต่น้อย ใบหน้าของจี๋หยวนซานมีรอยแดงปรากฏขึ้นหลายรอยในทันที
เขาถอยหลังไปพลางใช้มือป้องกันตัวไปพลาง ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะโกนลั่นออกมา
“ผานซุ่ยเหลียน! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าอวี้หลานตายยังไง! เธอน่ะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ!”
ผานซุ่ยเหลียนสงบสติอารมณ์ลงในทันที เธอหยุดการเคลื่อนไหว มองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
“ฉันก็ช่วยจัดการเรื่องนั้นให้เธอเรียบร้อยดีแล้วนะ ฉันเคยพูดอะไรไม่ดีกับเธอบ้างล่ะ?”
ผานซุ่ยเหลียนหัวเราะเยาะเย้ย
“ก็เพราะนายนั่นแหละที่ทำผิด อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ตลอดหลายปีมานี้นายไม่เคยขาดผู้หญิงเลย เล่น ๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่อย่าได้ไปจริงจังกับใครเข้าล่ะ”
เธอสงบลงแล้ว รอบ ๆ หูของจี๋หยวนซานก็เงียบสงบลงด้วย
เขานวดขมับ อดถอนหายใจไม่ได้
ผานซุ่ยเหลียนถาม “เป็นยังไงบ้าง ให้ฉันลองไปคุยกับทางบ้านดูไหม ให้พวกเขาช่วยเหลือหน่อย”
จี๋หยวนซานส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่จำเป็น”
ช่วยจี๋ซังชิงก็ช่วย แต่ก็ต้องระมัดระวังมาก นอกจากคนใกล้ชิดของเขาแล้ว ไม่น่าจะมีใครรู้ถึงควา
