บทที่ 387 สีฟ้าคราม
หนิงเหนียน : ?
เมื่อเจอของขวัญที่ได้มาอย่างกะทันหัน หนิงเหนียนรู้สึกงงงวยไปชั่วขณะ
เขาถือถุงของขวัญกลับเข้าห้อง แล้วนั่งลงที่โต๊ะ
เมื่อเปิดถุงของขวัญออก ข้างในมีกล่องสี่เหลี่ยมสีดำขนาดเล็ก ที่ผูกโบว์ไว้อย่างสวยงาม
หนิงเหนียนค่อย ๆ เปิดกล่องอย่างระมัดระวัง ข้างในมีภาพถ่ายอยู่มากมาย
เขาหยิบมันขึ้นมาดู แต่มันว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย
ในขณะที่กำลังคิดว่าทำไมหนิงหนิงถึงส่งรูปถ่ายที่ว่างเปล่ามาให้ ตรงกลางของรูปถ่ายที่ว่างเปล่านั้นก็มีวงเวทสีทองวาบขึ้นมา แล้วภาพของคนก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาบนรูปถ่าย
เมื่อภาพปรากฏชัดเจนขึ้น หนิงเหนียนก็จำได้ว่า นั่นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจี๋ซังชิงนั่นเอง
แตกต่างจากจี๋ซังชิงที่เขาเคยพบเจอตามลำพังซึ่งมักจะทำตัวหยิ่งงผยอง
จี๋ซังชิงในรูปถ่ายเหล่านี้
เขากำลังอ้อนวอนขอความเมตตา และร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด
ทุกรูป แสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส แต่ละรูปล้วนน่าเกลียดน่าชัง
มือของหนิงเหนียนชะงักค้าง
นี่มันเป็นของขวัญที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขันอันดำมืดจริง ๆ
ในห้องข้าง ๆ หนิงหนิงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอได้รับข้อความจากหนิงเหนียน
[หนิงเหนียน : ฉันรู้ว่าเธอหวังดีกับฉัน และฉันก็ได้ระบายความแค้นแล้ว ฉันดีใจมาก แต่ว่า เรื่องนี้มันผิดกฎหมาย ครั้งหน้าเราเปลี่ยนไปใช้วิธีอื่นได้ไหม ฉันไม่ได้ตำหนิเธอนะ แต่เรื่องนี้มันอันตราย เราน่าจะหาวิธีอื่นที่ปลอดภัยกว่านี้
