บทที่ 386 ผิดกฎหมาย
ดังนั้น ตอนนี้เขาน่าจะปลอดภัยแล้ว
จี๋ซังชิงรู้สึกสบายใจมาก แค่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ออกไปจากที่นี่
อยู่ที่นี่น่าเบื่อจริง ๆ
เขาค่อนข้างคิดถึงชีวิตที่มีคนคอยรับใช้และประจบประแจงตอนอยู่ข้างนอก
จริง ๆ แล้วแค่ไม่กี่วันเท่านั้น เขาก็คิดถึงมันมากแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะหนิงเหนียน เขาก็คงไม่ตกต่ำถึงขนาดนี้
ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของหนิงเหนียน
เมื่อเขาออกไปจากที่นี่ได้ เขาจะต้องฆ่ามันให้ได้
ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นลงมือ เขาจะจัดการด้วยตัวเอง
ความแค้นในใจยิ่งก่อตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้ที่มีความอิจฉาริษยาถึงขีดสุด มักจะสูญเสียความสามารถในการคิด มีเพียงความต้องการที่จะเอาชีวิตหนิงเหนียนโดยไม่คำนึงว่าตนเองมีความสามารถพอหรือไม่
ในใจของจี๋ซังชิงเริ่มจินตนาการถึงสภาพอันน่าเวทนาของหนิงเหนียน
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสนุก ในยามที่เบื่อหน่าย ก็ได้แต่ฆ่าเวลาด้วยการปล่อยจินตนาการเช่นนี้
เขาถึงขั้นหัวเราะออกมาด้วยความสุข จนไม่ทันสังเกตเห็นเงาดำที่ริมหน้าต่าง
หนิงหนิงและวาเซียได้ยินเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของจี๋ซังชิง
วาเซีย “เกิดอะไรขึ้นกับเขา เป็นบ้าไปแล้วเหรอ”
หนิงหนิง “คงงั้นมั้ง”
วาเซียร้องอ๋อออกมา “ถ้าเขาบ้าไปแล้ว พวกเราจะต้องต่อยเขาอีกไหม”
หนิงหนิง “ต้องต่อยสิ มันไม่ได้ขัดแย้งอะไรกันนี่”
คนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัว ย่องเงียบ ๆ เข้าไปหาจี๋ซังชิง
จี๋ซังชิงกำลังจินตนาการว่า หนิงเหนียนถูกทุบตีจนต้อง
