คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับก้มหัวขอให้เขายกโทษให้
ขณะที่กำลังรู้สึกสบายใจ จู่ ๆ ก็มีเงามืดทอดลงมาบนศีรษะ
เขาคิดว่าตำรวจมาอีกแล้ว
“ยังไง นี่คงจะสืบได้อะไรบางอย่างแล้วสินะ ไม่เลวนี่ ฉันนึกว่าพวกนายเป็นไอ้โง่กันทั้งนั้นซะอีก”
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าอันงดงามของหนิงหนิงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา
ดวงตาคู่นั้นงามราวกับดอกท้อ ซ้อนทับกับดวงตาของหนิงเหนียนที่อยู่ในความทรงจำ
จี๋ซังชิงสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว เขาตกใจจนแทบจะกระโดดลุกขึ้น แต่เพราะแผลถูกกระทบกระเทือน จึงทำให้เจ็บจนต้องร้องครางออกมา
เจ็บจัง ไม่ใช่ความฝันแน่ ๆ
“เธอเข้ามาได้ยังไง!” จี๋ซังชิงถอยหลังไปเรื่อย ๆ เขาไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวอะไรเลยสักนิด
หนิงหนิงมองดูผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบเอวของเขา เลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “สมควรแล้ว”
จี๋ซังชิงเบิกตากว้าง เขาไม่คิดว่าหนิงหนิงจะพูดแบบนี้ออกมา เธอดูไม่เหมือนคนที่จะพูดคำพูดแบบนี้เลย
แมวของเธอก็ตามมาด้วย มันกำลังนอนเกาะอยู่บนไหล่ของหนิงหนิง ดวงตาสีเขียวของมันจ้องมองเขาไม่วางตา ยิ่งมองก็ยิ่งดูน่าขนลุก
จี๋ซังชิงรู้สึกเหมือนสัญญาณเตือนภัยในใจดังระงม
“พี่หนิงหนิง พี่มาทำไม?”
หนิงหนิงรู้สึกว่าเขาแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบดี “นายคิดว่าไงล่ะ?”
จี๋ซังชิงพูดเสียงสั่น “ผมจะรู้ได้ยังไง?”
หนิงหนิง “ดี ฉันจะบอกให้”
เธอก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วด้วยความเร็วเหนือความคาดหมาย เธอคว้าข้อมือของจี๋ซังชิง
กร๊อบ!
