จี๋ซังชิงรู้สึกเจ็บปวดที่ข้อมืออย่างรุนแรง ข้อมือของเขาห้อยลงอย่างอ่อนแรง
เขากุมมือไว้ กลิ้งไปมาบนเตียงผู้ป่วยด้วยความเจ็บปวด
หนิงหนิงบีบมือเขาจนหักทันที เธอสะบัดมือไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสาย
จี๋ซังชิง “มีคนทำร้าย! ช่วยด้วย!”
แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนอย่างไร พวกที่อยู่ข้างนอกก็ไม่ได้เข้ามาสักที
หนิงหนิง “อย่าตะโกนเลย ต่อให้นายตายวันนี้ก็ไม่มีใครรู้หรอก”
สีหน้าของจี๋ซังชิงซีดขาวลงในทันที
“ทำแบบนี้ไม่ได้นะ มันผิดกฎหมายนะ!”
เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าหนิงหนิงจะโกหก
หนิงหนิงมองเขาแล้วพูดว่า “ผิดกฎหมายงั้นเหรอ? ตอนที่นายรังแกหนิงเหนียน นายเคยรู้สึกว่าตัวเองทำผิดกฎหมายบ้างไหม?”
จี๋ซังชิงอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก
หนิงหนิงพูดต่อว่า “ในเมื่อเป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิดกฎหมายเหมือนกัน”
เธอยกมือขึ้น
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของจี๋ซังชิง
จี๋ซังชิงเซถลาล้มไปทั้งตัว
เขาคิดไม่ออกว่าทำไมเด็กสาวที่ดูอ่อนแอบอบบางคนนี้ถึงมีแรงมากขนาดนี้
แต่ยังไม่จบแค่นี้
เพี๊ยะ!
อีกหนึ่งฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าอีกข้างของเขา
หนิงหนิงพับแขนเสื้อขึ้น ในตอนที่จี๋ซังชิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว หมัดมากมายก็ถาโถมลงบนร่างของเขาราวกับสายฝน
เธอต่อยจนเจ้าจี๋ซังชิงแทบจะไม่มีแรงตอบโต้
วาเซียนั่งอยู่ด้านข้าง มองดูหนิงหนิงที่สวมชุดกระโปรงยาวสง่างาม กำลังซัดคนอย่างรุนแรงอยู่
นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงหนิงลงมือ ไม่ใช่ตีผี แต่เป็นการตีคน
พอเหนื่
