อยล้าจากการตี หนิงหนิงก็สะบัดมืออีกครั้ง
บางครั้งการไม่ใช้เวทมนตร์ แต่ลงมือด้วยตัวเอง ก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
จี๋ซังชิงที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้ หน้าตาช้ำบวมไปหมด
กลับกลายเป็นว่า สภาพที่เขาคิดว่าหนิงเหนียนจะเป็น มันกลับตกมาอยู่บนร่างของตัวเองแทน
“ตระกูลจี๋จะไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ หรอก”
พูดยังพูดไม่ชัดเลย แต่กลับรีบขู่เสียงดุ
หนิงหนิง “งั้นเหรอ? ช่างมันเถอะ”
เธอโบกนิ้วเรียกวาเซียแล้ววาเซียก็กระโดดลงจากโต๊ะ วิ่งกระตือรือร้นเข้ามาหา
จี๋ซังชิงตกใจ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “เธอจะทำอะไร”
หนิงหนิง “ฉันจะกินนาย”
เธอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของจี๋ซังชิงอย่างพึงพอใจ
หนิงหนิง “นายก็บอกเองว่าตระกูลจี๋จะไม่ปล่อยฉันไว้ ถ้างั้นฉันฆ่านายซะเลยดีกว่า”
จี๋ซังชิง “ไม่ได้นะ! อย่านะ!”
แต่การปฏิเสธก็สายเกินไปแล้ว วาเซียอ้าปากและกัดเข้าที่ขาของจี๋ซังชิง
ความเจ็บปวดที่คาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น จี๋ซังชิงยังรู้สึกแปลกใจอยู่
ในวินาถัดมา ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมาในสมองทันที ความเจ็บปวดนี้เริ่มจากสมองแล้วค่อย ๆ แผ่ขยายไปยังหัวใจและแขนขาทั่วร่าง
ในสมอง เส้นประสาทเส้นหนึ่งตึงแน่น ราวกับมีบางสิ่งกำลังจับมันไว้ ก่อให้เกิดความเจ็บปวดที่ตึงเครียด
หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกบีบรัด
แขนขาทั้งสี่ก็ปวดราวกับถูกหักขาด
จี๋ซังชิงเจ็บปวดจนเหงื่อท่วมใบหน้า เกือบจะเป็นลมไปแล้ว
ถ้าเป็นลมไปก็คงจะดี แต่สติของเขากลับย
