ังแจ่มชัด
เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในทุกส่วนของร่างกายอย่างชัดเจน
เขารู้ว่านี่คือสิ่งที่หนิงหนิงต้องการ
เธอต้องการให้เขารู้สึก รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่หนิงหนิงและเจียงเอี้ยนจือต้องทนมา
แบบนี้ยังไม่ดีเท่ากับฆ่าเขาเสียให้ตาย
จี๋ซังชิง “ขอร้องล่ะ ฆ่าฉันเถอะ”
หนิงหนิงไม่พูดอะไร เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา
มองเห็นมากพอแล้ว เธอหมุนตัวและจากไป
ทิ้งให้จี๋ซังชิงอยู่คนเดียว กลิ้งไปมาอยู่บนเตียง
เมื่อหนิงหนิงจากไป ภาพมายาก็สลายตัว
ตำรวจที่ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงวิ่งเข้ามาทันที
เมื่อเห็นสภาพของจี๋ซังชิงพวกเขาก็ตกใจจนสะดุ้ง
จี๋ซังชิงร้องตะโกน “ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมที!”
ตำรวจเรียกหมอมาตรวจอาการ ทุกคนวุ่นวายกันไปหมด แต่กลับตรวจไม่พบความผิดปกติใด ๆ
แต่จี๋ซังชิงยังคงร้องบอกว่าเจ็บไม่หยุด
เมื่อตำรวจจะกลับ เขาตกใจจนต้องคว้ามือตำรวจเอาไว้แน่น ทำท่าหวาดระแวงไปหมด
“คุณห้ามไป! ถ้าคุณไป เธอจะกลับมากินผมอีก”
ตำรวจมองว่าเขาเสียสตื จึงถาม “ใครเหรอ?”
จี๋ซังชิงตัวสั่นพลางพูดว่า “พวกคุณอย่าเพิ่งไป เดี๋ยวเธอก็กลับมาแล้ว!”
ตำรวจทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา ที่นี่นอกจากพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นอยู่เลย
มองดูจี๋ซังชิงอีกครั้ง สภาพตอนนี้ไม่เหลือเค้าความหยิ่งผยองและดื้อรั้นเหมือนก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย
แต่ว่า มันช่างสะใจจริง ๆ
ดูซิว่าเขาจะยังโอหังได้อีกไหม?
….
เมื่อหนิงหนิงวาเซียกลับมาถึงวิลล
