]
หนิงเหนียนส่งข้อความมายาวเหยียด
เมื่ออ่านบทสนทนาลงมาเรื่อย ๆ แล้วรู้สึกว่ามันแตกต่างจากรูปแบบการสนทนาแบบกระชับที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้
ระมัดระวังคำพูด พูดจาอ้อมค้อมไปมา
หนุ่มสุดเท่ถึงกับตกใจจนต้องรีบพิมพ์ตอบ
[หนิงหนิง : เข้าใจแล้ว คราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีก]
ทางฝั่งหนิงเหนียนตอบกลับมาในทันที
[หนิงเหนียน : อืมๆ]
[หนิงเหนียน : (สติกเกอร์ลูกหมาหมุนตัว)]
เขาส่งสติกเกอร์ที่น่ารักมาให้ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังดีใจจริง ๆ
หนิงเหนียนรู้สึกดีใจมากจนนอนอยู่บนเตียงแล้วข่มตาไม่หลับ
สือเฉินตั้งใจมาคุยกับเขาก่อนจะโพสต์ข้อความในเว่ยป๋อ
เขามาขอโทษ และบอกว่าอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อเขา
แต่เรื่องแบบนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของหนิงเหนียน
สือเฉินบอกว่า หนิงเหนียนมีสิทธิ์ตัดสินใจ
สุดท้ายหนิงเหนียนก็เห็นด้วยกับวิธีการของสือเฉิน
เขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยบาดแผลของเขาต่อสาธารณชน
เมื่อบาดแผลถูกเปิดออก มันก็เจ็บปวดอย่างที่คาดไว้
ด้านที่อ่อนแอของเขาในอดีต ถูกผู้คนมากมายจ้องมอง สายตาเห็นอกเห็นใจมากมายที่ส่งมายังเขา
สิ่งเหล่านี้ทำให้คนที่เก็บตัวอยู่แล้วอย่างเขา รู้สึกเก้อเขินไม่รู้จะวางตัวอย่างไร
แต่หนิงเหนียนไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป เพราะเขารู้ว่าหนิงหนิงจะยืนอยู่เบื้องหลังเขาเสมอ
เขาไม่กลัว
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ หนิงหนิงจะทำถึงขนาดนี้เพื่อเขา
เธอมักจะคอยพูดย้ำกับเขาเสมอว่า อย่าทำผิดกฎหมาย
แต่ตอนนี้ เธอกลับเป็น
