เพื่อเอาชีวิตรอดอีกครั้งหนึ่ง
ผมพ่นลมหายใจออกมาช้า ๆ
‘ใครจะไปคิดล่ะว่าไอ้บทเรียนเปียโนที่ฉันเคยเกลียดนักหนา มันจะมามีประโยชน์ในอนาคตแบบนี้?’
ถ้ารู้ล่วงหน้ามาก่อน ผมคงตั้งใจเรียนมากกว่านี้แล้ว
แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปคิดว่าสถานการณ์ทำนองนี้จะเกิดขึ้นล่ะ?
[คุณรออะไรอยู่เหรอครับ?]
“…..”
เมื่อเจ้าภาพซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผมเริ่มแสดงความร้อนใจ ผมจึงรู้ว่าตัวเองไม่สามารถประวิงเวลาได้อีกต่อไป
ผมวางมือทั้งสองข้างลงบนเปียโน
และในไม่ช้า ผมก็เริ่มบรรเลง
แต๊ง!
มันเป็นบทเพลงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี
บทเพลงเดียวกับที่เคยช่วยให้ผมรอดชีวิตในอดีต
[พรีลูด อีไมเนอร์ ของโชแปง][1]