นเป็นการข่มขู่ยังไงก็ไม่รู้?]
เจียงเอี้ยนจือพูดขึ้นในที่สุด “ฉันกลัวว่าถ้ากินตอนนี้ จะไม่มีโอกาสได้กินอีกแล้ว”
เจียงเส่าเลิกคิ้วขึ้น “วางใจได้ ในอาหารไม่มียาพิษหรอก”
เจียงเอี้ยนจือ “ที่แท้นี่ก็คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหารสินะ”
เจียงเส่าพยักหน้า “น่าเสียดาย ถึงจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหาร นายก็ไม่มีโอกาสได้กินมันแล้วละ”
ผู้ชมทั้งหมดงงงวย
[อะไรเนี่ย]
[หมายความว่ายังไง อาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหารเหรอ?]
เจียงเอี้ยนจือมองดูคนทั้งสามที่นั่งอย่างสำรวมอยู่ตรงหน้า แต่งตัวดูเป็นทางการกันทั้งนั้น ที่แท้ก็มาเพื่อส่งเขาไปสู่สุคติสินะ
ไม่นึกว่าเขาจะมีหน้ามีตาถึงขนาดนี้
แต่เขาก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง จึงไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรมากนัก
เจียงเอี้ยนจือ “พวกคุณจะฆ่าฉันเหรอ?”
เจียงเส่าไม่ได้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ เขาเพียงแต่พูดว่า “ถ้าจะโทษใคร ก็โทษตัวเองเถอะ ที่ไปสร้างศัตรูกับคนที่ไม่ควรสร้าง ถ้านายยังมีชีวิตอยู่ มันก็จะเป็นภัยคุกคามตลอดไป”
ผู้ชมทั้งหลายในที่สุดก็รู้สึกตัว
นี่มันไม่ใช่งานรวมญาติสักหน่อย แต่เป็นหนังสยองขวัญชัด ๆ!
[กรี๊ด! ช่วยด้วย นี่มันจะฆ่าคนจริง ๆ หรือแค่แสดงละครกันแน่?]
[ใช่แล้ว น่ากลัวมากเลย!]
หนิงหนิงตอบ “นี่ไม่ใช่ละคร นี่คือความจริง”
นั่นก็คือบทสนทนาระหว่างเจียงเส่าและเจียงเอี้ยนจือ ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง
[ใครบอกว่าเจียงเอี้ยนจือมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในครอบครัว? ดีถึง
