ุกอย่างคุ้มค่าแล้ว
เธอพยักหน้า “อืม ฉันมาตามหาคุณ ในที่สุดฉันก็เจอคุณแล้ว”
เด็กหนุ่มที่อยู่บนระเบียงชั้นสอง เขาเกาศีรษะอย่างกระวนกระวาย และลูบหนวดเคราที่ข้างแก้ม ดูรีบร้อนเล็กน้อย
ไป๋ฮวนถามเขา “ฉันขอเข้าไปข้างในได้ไหมคะ”
เจียงเอี้ยนจือ “ไม่ได้ ผมไม่มีกุญแจ”
ไป๋ฮวนเห็นสถานการณ์ทั้งหมดแล้วจึงเข้าใจได้ทันที
พวกเขาอยู่กันในวิลล่าหลังใหญ่ ทิ้งให้เจียงเอี้ยนจืออยู่ที่นี่เพียงลำพัง
น่าโมโหจริง ๆ
เห็นได้ชัดว่ากำลังรังแกกันอยู่
“พวกเขารังแกคุณใช่ไหม?”
เจียงเอี้ยนจือพยักหน้า
ดูท่าทางเหมือนเด็ก ๆ ที่กำลังฟ้องผู้ปกครอง
ไป๋ฮวนโกรธมาก “คุณรออยู่ตรงนี้ ฉันจะไปทวงความยุติธรรมมาให้คุณเอง”
เจียงเอี้ยนจือร้อนใจ
“ไม่ได้นะ!”
เมื่อเขารีบร้อน เขาก็พยายามจะยืนขึ้น แต่ก็ล้มลงทันที
ตามด้วยเสียงดังตึง และเขาก็หายไปจากหน้าต่างในทันที
ไป๋ฮวนถามด้วยความกังวล “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
บอกว่าไม่มีอะไร แต่ก็ผ่านไปนานแล้วยังไม่เห็นเขาปรากฏตัว
จนกระทั่งไป๋ฮวนร้อนใจจนแทบจะพังประตูเข้าไป เจียงเอี้ยนจือก็ลุกขึ้นมาในที่สุด
เขาเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่าง หอบหายใจถี่ ๆ ยังคงปลอบไป๋ฮวนว่า “ผมไม่เป็นไร”
ไป๋ฮวนมองเขา แต่ไม่อาจยิ้มออกมาได้
เธอถามว่า “เจียงเอี้ยนจือ คุณมีเรื่องที่ปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?”
เจียงเอี้ยนจือพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “พี่สาว ไม่มีอะไรนะครับ”
ไป๋ฮวนรู้สึกว่
