า ริมฝีปากของตัวเองกำลังสั่น
“เจียงเอี้ยนจือ ทำไมคุณถึงไม่ลุกขึ้นมาล่ะ?”
เจียงเอี้ยนจือร่างกายแข็งทื่อ นอนคว่ำอยู่ข้างหน้าต่างไม่ขยับเขยื้อน
ไป๋ฮวนรู้แล้วว่าอะไรคือความผิดปกติ
ตามหลักการแล้ว ตระกูลเจียงในตอนนี้ อาศัยเจียงเอี้ยนจือเพียงคนเดียวในการหาเลี้ยงชีพ พวกเขาควรจะทะนุถนอมเจียงเอี้ยนจือมากกว่านี้
แต่สถานการณ์ตอนนี้คือ พวกเขาโยนเจียงเอี้ยนจือทิ้งไว้ในตรอกเล็ก ๆ เพียงลำพัง ไม่ว่าจะจากที่พัก หรือจากสภาพของเจียงเอี้ยนจือ ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้ใส่ใจเลย
พวกเขาปฏิบัติต่อเจียงเอี้ยนจือแบบนี้ ไม่กลัวเหอว่าเจียงเอี้ยนจือจะแก้แค้น และเรียกคืนทุกสิ่งที่พวกเขามี
อย่างชัดเจน พวกเขาไม่กลัว
มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือพวกเขามั่นใจว่า เจียงเอี้ยนจือไม่มีความสามารถที่จะต่อต้านพวกเขา
พวกเขาถึงขนาดไม่จัดการรักษาความปลอดภัยให้เจียงเอี้ยนจือ ปล่อยให้เขาอยู่ในห้องคนเดียว แค่ล็อกประตูธรรมดา ๆ หาคนมาดูแลอาหารสามมื้อ ดูเหมือนว่าไม่กลัวเลยว่าเขาจะหนีออกไป
คนแบบไหนกันที่ไม่มีความสามารถในการต่อต้าน
เด็กหรือผู้หญิงที่ร่างกายอ่อนแอ
ชัดเจนว่า เจียงเอี้ยนจือไม่ได้อยู่ในสองประเภทนั้น
ถ้างั้นก็เหลือความเป็นไปได้อีกแค่ประเภทเดียว นั่นคือคนที่มีความบกพร่องทางร่างกาย
ไป๋ฮวนตัวสั่นทั้งร่าง “เจียงเอี้ยนจือ เกิดอะไรขึ้นกับขาของคุณ”
ตั้งแต่เจอกัน เขานั่งอยู่ตลอดเวลา
เมื่อครู่ตอนที่เขาล้มลง มีเสียงของหนักตกล
