ดูเหมือนจะถูกห้ามไว้ได้
“ถ้าใครพูดถึงเรื่องเดบิวต์ต่อหน้าฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
เจียงเส่าดูเหมือนจะรู้สึกต่อต้านเรื่องนี้มาก น้ำเสียงอัดแน่นไปด้วยความโกรธ
ในตอนนั้นเอง ดูเหมือนจะรังเกียจเรื่องนี้มาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ
ในเวลานี้ ไป๋ฮวนเหลือบเห็นเด็กผู้ชายที่วิ่งออกมาจากปากตรอก นั่นคือเด็กผู้ชายที่ถูกรังแก
ก่อนที่เธอจะทันเรียกเขา
“พี่เส่า หมอนั่นหนีไปแล้ว!”
เด็กหนุ่มคนนั้นล้มลงทันที แต่รีบลุกขึ้นวิ่งหนีไป
กลุ่มเด็กผู้ชายวิ่งไล่ตามออกมา
เสียงไซเรนตำรวจดังแว่วมามาจากที่ไกล ๆ
ไป๋ฮวนรู้สึกดีใจในใจ
ตำรวจมาแล้ว
กลุ่มนักเรียนชายได้ยินเสียงไซเรนตำรวจ แต่พวกเขาดูไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย
พวกเขาไล่ตามนักเรียนชายคนนั้น แล้วรุมทั้งชก ทั้งเตะซ้ำอีกครั้ง
จนกระทั่งรถตำรวจขับมาจอดตรงหน้า และตำรวจลงจากรถ
พวกเขาจึงหยุดมือ แล้วเดินเข้าไปหาด้วยท่าทางหัวเราะร่าเริง
“คุณลุงตำรวจ พวกเราได้เจอกันอีกแล้วนะครับ” เจียงเส่าทักทายตำรวจด้วยรอยยิ้มซุกซน
“พวกนายอีกแล้วเหรอ!” ตำรวจพูดอย่างโมโห
ดูท่าจะเป็นลูกค้าประจำเสียแล้ว
พวกเขาขึ้นรถตำรวจอย่างคล่องแคล่ว และถูกพาตัวไปอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปสักพัก ไป๋ฮวนก็เรียกแท็กซี่ไปที่สถานีตำรวจ
เมื่อมาถึงสถานีตำรวจ เธอก็นั่งรอที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้าม
เวลาล่วงเลยจนเกือบสิบโมง ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย
ไป๋ฮวนกำลังคิดว่าจะกลับไปแล้วมาใหม่พรุ่งนี้ดีไหม ก็มีรถเฟอ
