ร์รารี่คันหนึ่งขับมาจอดที่หน้าสถานีตำรวจพอดี
ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงจากรถ สวมใส่แต่แบรนด์เนมทั้งตัว ทั้งคอและข้อมือประดับด้วยเครื่องประดับ ถือกระเป๋าราคาสี่ห้าแสนหยวนไว้ในมือ
การแต่งกายดูหรูหรามาก ท่าทางเป็นคุณหญิงคุณนายเต็มที่
เจ้าของร้านอาหารก็ออกมาดูด้วย
เธอทำเสียง “จึ๊” ออกมา
“เปลี่ยนรถใหม่อีกแล้วเหรอ”
ไป๋ฮวน “คุณรู้จักเธอเหรอคะ?”
“จะว่ารู้จักก็ไม่เชิงหรอก ลูกชายเธอมักจะก่อเรื่องประจำ เธอต้องมาที่นี่เฉลี่ยเดือนละสามถึงห้าครั้ง รวยขนาดนี้ ถึงไม่อยากจำก็จำได้น่ะ”
ไป๋ฮวน “แล้วคุณรู้จักลูกชายเขาไหมค”
เจ้าของร้าน “รู้จักสิ ก็น้องชายของเจียงเอี้ยนจือไง”
ไป๋ฮวน “คุณรู้จักเจียงเอี้ยนจือด้วยเหรอคะ”
เจ้าของร้าน “ทำไมจะไม่รู้จักเจียงเอี้ยนจือล่ะ เมืองเล็ก ๆ ของเราก็มีซูเปอร์สตาร์คนหนึ่ง คนในท้องถิ่นจะไม่รู้จักได้ไง”
ไป๋ฮวนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “งั้นคุณรู้ไหมคะว่า เจียงเอี้ยนจืออยู่ที่ไหน”
เจ้าของร้านมองสำรวจเธออย่างละเอียด ดูไม่ค่อยพอใจนัก
“คุณถามเรื่องนี้ทำไม?”
ไป๋ฮวนก็รู้สึกว่าคำถามของตัวเองดูไม่เหมาะสมนัก
“ก็ฉันได้ยินชื่อซุปเปอร์สตาร์ก็เลยอยากรู้น่ะค่ะ ฉันก็อยากเจอดาราบ้างเหมือนกัน”
เจ้าของร้านแค่นเสียงขึ้นจมูก
“ก็คนเหมือนกันจะมีอะไรให้ดู ก็แค่มีตาสองข้าง จมูกหนึ่งอัน”
น้ำเสียงของเธอฟังก็รู้ว่าเธอไม่ชอบเจียงเอี้ยนจือ
ไป๋ฮวนถามอย่างระมัดระวัง “ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบเจียงเอี้ยนจือนะคะ ทำไมเหรอค
