เขาเข้ามาได้อย่างไร ไม่มีเสียงอะไรเลยสักนิด
ชายคนนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำ หันหลังให้หนิงหนิง
ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ สวมเพียงชุดกระโปรงยาวสีขาวบาง ๆ ในอากาศที่หนาวเย็นเช่นนี้
แม้เธอจะเผยให้เห็นใบหน้าเพียงครึ่งซีก หนิงหนิงก็ยังจำได้
เพราะตอนนี้ ทุกวัน เธอก็ต้องเห็นใบหน้านี้
เธอคือหนิงหนิง เจ้าของร่างกายนี้
หญิงสาวและชายหนุ่มจับมือกัน เธอเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย
ชายหนุ่มเงยหน้ามองต้นท้อที่สูงตระหง่าน
“เรื่องนี้เกินความคาดหมายของฉันไปหน่อย ดูท่าจะต้องเปลี่ยนแผนแล้วล่ะ”
หนิงหนิงลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินออกไป แต่กลับพบว่าเธอขยับตัวไม่ได้
ชายคนนั้นจูงมือเด็กหญิง แล้วหันกลับมา
ชายคนนั้นยิ้มแล้วมองมาที่เธอ
“ไม่ได้เจอกันนานนะ คุณชุนฮวา”
แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่ใบหน้านั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย “คุณเป็นใคร?”
หนิงหนิงได้ยินตัวเองถามเช่นนั้น
ชายคนนั้นยิ้มเบา ๆ “พวกเราจะได้พบกันอีกแน่นอน”
ประตูบานหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ชายคนนั้นผลักประตูเปิดออก จูงมือเด็กหญิงเดินเข้าไปข้างใน
ประตูหายวับไปจากลานบ้าน เมื่อสามารถขยับได้ ภาพตรงหน้าก็หายไป
หนิงหนิงกลับมาอยู่ที่สถานที่จัดคอนเสิร์ตอีกครั้ง
หัวใจของหนิงหนิงเต้นรัวแรงอย่างหนัก
“ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่บอกเรื่องพวกนี้?”
ชุนฮวา “ขอโทษด้วย ฉันเพิ่งนึกออกเมื่อกี้นี้เอง”
ความทรงจำเกี่ยวกับชายคนนี้ ดูเหมือนจะถูกปิดผนึกไว้โดยเจตนา
หนิงหนิง “
